คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทั้งสองกับพวกร่วมกันนำความเท็จไปร้องเรียนต่อนายอำเภอบางปะอินซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตามกฎหมาย กล่าวหาโจทก์ซึ่งเป็นกำนันและนายทะเบียนตำบลเชียงรากน้อยว่า กระทำความเดือดร้อนให้แก่จำเลยกับพวก โดยสั่งให้เจ้าหน้าที่สำนักงานของโจทก์เรียกเงิน ๕๐ บาท ในการที่จำเลยกับพวกไปขอเลขบ้าน ซึ่งความจริงโจทก์มิได้เรียกหรือสั่งให้ผู้ใดเรียกเงินทองหรือสิ่งใด ๆ ตอบแทนในการปฏิบัติหน้าที่ราชการของโจทก์ ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา ๑๗๒, ๑๗๓, ๑๗๔, ๑๘๑ และ ๘๓
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้ววินิจฉัยว่า คดีโจทก์ไม่มีมูล พิพากษายกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลพิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีนี้ฎีกาได้แต่เฉพาะปัญหาข้อกฎหมาย ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนั้น ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๒๒๒ บัญญัติว่า ศาลฎีกาจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน คดีนี้ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยทั้งสองกับพวกทำหนังสือร้องเรียนโจทก์ต่อนายอำเภอบางปะอินมีข้อความตามที่โจทก์กล่าวในฟ้อง โจทก์จึงฟ้องจำเลยทั้งสองต่อศาลแขวงพระนครศรีอยุธยาหาว่าจำเลยทั้งสองหมิ่นประมาทโจทก์ศาลแขวงพระนครศรีอยุธยาพิพากษายกฟ้อง ซึ่งปรากฏตามอุทธรณ์ของโจทก์ว่าคดีเสร็จเด็ดขาดแล้ว ดังนั้นการที่โจทก์นำการกระทำอันเดียวกันนั้นมาฟ้องเป็นคดีนี้หาว่าจำเลยแจ้งความเท็จ จึงมีปัญหาว่าโจทก์จะนำคดีนี้มาฟ้องได้อีกหรือไม่ ข้อนี้โจทก์ฎีกาว่าคดีนี้มีปัญหาว่า
จำเลยทั้งสองไปขอเลขบ้านที่สำนักงานของโจทก์หรือไม่ จำเลยได้รับความเสียหายเนื่องจากถูกเรียกเงิน ๕๐ บาทหรือไม่ ส่วนปัญหาในคดีก่อนคือโจทก์ได้สั่งให้เรียกเก็บเงินหรือไม่ เห็นได้ว่า ประเด็นในคดีทั้งสองไม่เหมือนกันโจทก์จึงมีสิทธิ์ฟ้องคดีนี้ได้อีกนั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า มาตรา ๓๙ (๔) ประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาบัญญัติว่า สิทธินำคดีอาญามาฟ้องย่อมระงับไปเมื่อมีคำพิพากษาเสร็จเด็ดขาดในความผิดซึ่งได้ฟ้อง ดังนี้ เมื่อโจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองหาว่ากระทำความผิดฐานหมิ่นประมาทต่อศาลแขวงพระนครศรีอยุธยา และศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องคดีถึงที่สุดแล้วไม่ว่าประเด็นในคดีนี้กับคดีก่อนจะต่างกันดังที่โจทก์ฎีกาหรือไม่ก็ตาม โจทก์ก็ต้องห้ามมิให้นำการกระทำอันนั้นมาฟ้องจำเลยเป็นคดีนี้อีก
Result
พิพากษายืน
