คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ 10 กรกฎาคม 2523 เวลากลางวันจ่าสิบตำรวจพิทยา จันทร์เกตุ กับพวก ซึ่งเป็นเจ้าพนักงานตำรวจประจำสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองพิจิตรปฏิบัติการตามหน้าที่สืบสวนปราบปรามผู้กระทำผิดกฎหมาย และพบจำเลยขณะจำเลยขับขี่รถยนต์บรรทุกโดยสารคันไม่ทราบหมายเลขทะเบียนจ่าสิบตำรวจพิทยากับพวกได้ขอตรวจใบอนุญาตขับรถจากจำเลยจำเลยได้แจ้งข้อความแก่จ่าสิบตำรวจพิทยากับพวกว่า ใบอนุญาตขับรถของจำเลยหาย และจำเลยได้แสดงใบสำเนาแจ้งความใบอนุญาตขับรถหายต่อจ่าสิบตำรวจพิทยากับพวกซึ่งเป็นความเท็จความจริงใบอนุญาตขับรถของจำเลยไม่ได้หายแต่ถูกเจ้าพนักงานตำรวจประจำสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองพิจิตรยึดไปก่อนแล้วเมื่อวันที่ 4 มิถุนายน 2523 การกระทำของจำเลยทำให้กรมตำรวจพนักงานสอบสวนประจำสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองพิจิตร และประชาชนเสียหาย
เหตุเกิดที่ตำบลในเมือง อำเภอเมืองพิจิตรจังหวัดพิจิตร ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 137จำเลยให้การรับสารภาพศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การกระทำของจำเลยไม่ทำให้กรมตำรวจพนักงานสอบสวนสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองพิจิตรและประชาชนอาจเสียหาย จึงไม่เป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การแจ้งความเท็จของจำเลยทำให้กรมตำรวจ พนักงานสอบสวนประจำสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตรและประชาชนเสียหายที่ไม่ได้ตัวจำเลยผู้กระทำผิดมาลงโทษ
Result
พิพากษากลับว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 137 ลงโทษปรับ 800 บาท จำเลยให้การรับสารภาพ ลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คงให้ปรับ 400 บาทจำเลยฎีกาศาลฎีกาพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า การแจ้งความเท็จของจำเลยก็โดยมีเจตนาให้พ้นจากการจับกุมในการกระทำความผิดตามพระราชบัญญัติรถยนต์ พ.ศ. 2522 มาตรา 42 และถ้าจ่าสิบตำรวจพิทยากับพวกเชื่อตามที่จำเลยแจ้งความเท็จดังกล่าวแล้วก็อาจจะไม่จับกุมจำเลยมาดำเนินคดีตามความผิดดังกล่าวนั้น เช่นนี้ย่อมเห็นได้ชัดว่าทำให้กรมตำรวจ พนักงานสอบสวนประจำสถานีตำรวจภูธรอำเภอเมืองพิจิตร จังหวัดพิจิตรเสียหายที่ไม่ได้ตัวจำเลยผู้กระทำความผิดมาลงโทษตามกฎหมาย การกระทำของจำเลยดังกล่าวจึงเป็นความผิดฐานแจ้งความเท็จตามที่โจทก์ฟ้องพิพากษายืน
