คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยได้ใช้มีดเป็นสาตราวุธไล่ทำร้าย ป. แต่ป. วิ่งหนีเสียกันจึงทำร้ายไม่ได้
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษตาม ม.๓๐
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามข้อเท็จจริงไม่แสดงให้เห็นเลยว่า จำเลยจะก่อการร้ายให้เกิดภยันตรายแก่เจ้าทุกข์หรือผู้อื่นจึงไม่สมควรเรียกประกันทัณฑ์บนตาม ม.๓๐ พิพากษายืนตามศาลชั้นต้นให้ยกฟ้อง โจทก์ฎีกาว่าควรเชื่อว่าการกระทำของจำเลยอาจก่อการร้าย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่ามีเหตุควรเชื่อหรือไม่นี้เป็นข้อที่ศาลใช้ดุลยพินิจปรับแก่คดีซึ่งเป็นปัญหาข้อเท็จจริง
โจทก์ฎีกาไม่ได้
Result
จึงพิพากษายืนตามศาลล่างทั้ง ๒
