คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ได้ความว่าเดิมจำเลยได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืน ภายหลังจำเลยต้องคำพิพากษาศาลรวม ๓ เรื่องคือตามสำนวนที่ ๘๐๖/๒๔๗๔ จำคุก ๒ ปี ๖ เดือน ที่๘๔๘/๒๔๗๘ จำคุก ๑ เดือน ๑๕ วัน แลที่ ๕๑๑/๒๔๗๙ จำคุก ๑ ปี ๔ เดือน โดยให้นับโทษติดต่อกันไป โจทก์เห็นว่าจำเลยต้องรับโทษติดต่อกันไป โจทก์เห็นว่าจำเลยต้องรับโทษขาดคุณสมบัติที่จะมีอาวุธปืน จำต้องส่งอาวุธปืนให้เจ้าพนักงาน แต่จำเลยละเลยเสีย จึงฟ้องขอให้ลงโทษตาม พ.ร.บ.อาวุธปืน ม.๑๔-๔๖-๕๘
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่าจำเลยกระทำผิดดั่งโจทก์หา พิพากษาให้ปรับจำเลย ๕ บาท
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าตามพ.ร.บ. อาวุธปืน ม.๑๔ ข้อ ๒-๔๖-๕๘ บุคคลต้องได้รับโทษจำคุกตั้งแต่ ๒ ครั้งขึ้นไปจึงจะขาดคุณสมบัติไม่สามารถจะได้รับอนุญาตให้มีอาวุธปืน เห็นว่าการที่จำเลยรับโทษ ๓ สำนวนนับติดต่อกันไป ควรถือว่าจำเลยรับโทษเพียงครั้งเดียว จำเลยไม่มีผิด
Result
จึงพิพากษายกฟ้อง ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ โดยวินิจฉัยว่า การนับโทษเป็นครั้งจะต้องนับตามเกณฑ์แห่งการเพิ่มโทษฐานไม่เข็ดหลาบหรือตามพ.ร.บ.ดัดสันดานคนจรจัด ร.ศ.๑๒๗ ก็นับทำนองเดียวกัน โทษของจำเลย ๓ เรื่องนี้ก็นับติดต่อกัน จึงเป็นโทษครั้งเดียว
