คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อวันที่ ๑๑ มิถุนายน ๒๔๙๖ จำเลยได้ใช้มีดแทงนายเพ็งถึงแก่ความตายโดยเจตนา ขอให้ลงโทษ
จำเลยให้การว่าได้กระทำไปโดยป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า จำเลยทำร้ายผู้ตายเนื่องจากผู้ตายตีนางสงบพี่สาวจำเลย ๆ บรรดาลโทษจึงได้แทงผู้ตายพิพากษาว่าจำเลยผิด ก.ม.อาญา ม.๒๔๙ แต่ลดโทษฐานบรรดาลโทษะตาม ม.๕๕ กึ่งหนึ่ง คงจำคุก ๗ ปี ๖ เดือน
จำเลยอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยผิดฐานฆ่าคนตายโดยไม่เจตนา จำเลยไม่ควรได้รับการลดโทษฐานบรรดาลโทษตาม ม.๕๕ เพราะผู้ตายวิวาทกับพี่สาวจำเลย ๆ ไม่ได้ถูกกดขี่ข่มเหงโดยไม่เป็นธรรมอย่างไร พิพากษาแก้ว่าจำเลยผิดตาม ก.ม.อาญา ม.๒๕๑ แต่ปราณีลดโทษตาม ม.๕๙ ลง ๑ ใน ๓ คงจำคุกไว้ ๔ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ตายได้ใช้ไม้ตีนางสงบพี่สาวจำเลย จำเลยจึงตรงเข้าใช้มีดแทงผู้ตาย ๕ แผล เห็นว่าการที่จำเลยใช้มีดยาวคืนเศษแทงผู้ตายหลายที จนมีบาดแผลฉกรรจ์ ๒ แผลเป็นเหตุให้ถึงตายต้องถือว่าเป็นการฆ่าคนตายโดยเจตนา แต่จำเลยกระทำผิดโดยบรรดาลโทษในขณะที่เห็นพี่สาวของตนถูกผู้ตายกดขี่ข่มเหงโดยเหตุร้ายแรง และไม่เป็นธรรม จึงควรได้รับการลดหย่อนผ่อนโทษตาม ม.๕๕ และยังได้ลุแก่โทษ และให้การเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาจึง
Result
พิพากษาว่า จำเลยผิด ก.ม.อาญา ม.๒๔๙ แต่ลดโทษให้ตาม ม.๕๕,๕๙ คงจำคุกไว้ ๕ ปี
