คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยใช้กำลังประทุษร้ายเด็กหญิงสุนีย์อายุไม่เกิน 13 ปีและพรากผู้เยาว์ไปเสียจากบิดามารดาผู้ปกครองหรือผู้ดูแลโดยปราศจากเหตุอันสมควรเพื่อการอนาจาร และบังอาจข่มขืนกระทำชำเราเด็กหญิงสุนีย์ซึ่งมิใช่ภรรยาตนโดยใช้กำลังประทุษร้ายจนเด็กหญิงสุนีย์ไม่สามารถขัดขืนได้จนสำเร็จความใคร่ อันเป็นการกระทำหลายกรรมต่างกัน ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 276, 284,317 วรรคสาม, 391 ประกาศคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 2, 7, 10, 12จำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 12 ให้จำคุกจำเลยไว้มีกำหนด 2 ปี
คำขออื่นของโจทก์ให้ยกเสียโจทก์อุทธรณ์ขอให้ลงโทษจำเลยในความผิดฐานอนาจารและข่มขืนกระทำชำเราด้วยจำเลยอุทธรณ์ขอให้ยกฟ้อง หากศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยกระทำผิดก็ขอรอการลงโทษศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่า จำเลยกระทำชำเราผู้เสียหายซึ่งมีอายุไม่เกิน13 ปี โดยผู้เสียหายยินยอมตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 277 ซึ่งแก้ไขแล้ว แม้โจทก์ไม่ได้อ้างบทกฎหมายดังกล่าว ศาลก็ลงโทษจำเลยตามบทที่ถูกต้องได้ พิพากษาแก้เป็นว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 277 ประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 7 ขณะกระทำความผิดจำเลยอายุกว่าสิบเจ็ดปี แต่ยังไม่เกินยี่สิบปีเห็นควรลดมาตราส่วนโทษให้ตามมาตรา 76 หนึ่งในสาม ให้จำคุกจำเลยไว้ 1 ปี 4 เดือน
รอการลงโทษไว้มีกำหนด 3 ปี ตามมาตรา 56โจทก์ฎีกาในปัญหาข้อกฎหมายขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคสาม ที่แก้ไขแล้วด้วยศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ได้ความจากข้อเท็จจริงที่ศาลล่างทั้งสองฟังมาว่าเด็กหญิงสุนย์เกิดเมื่อวันที่ 15 มกราคม 2509 เป็นบุตรของนายไชง้วนกับนางฉลวย เมื่อนายไชง้วนกับนางฉลวยเลิกร้างกัน ขณะนั้นผู้เสียหายอายุได้ 3 ปี ได้มาอาศัยอยู่กับนางเมี้ยนพี่สาวนางฉลวย ก่อนเกิดเหตุผู้เสียหายขออนุญาตนางเมี้ยนไปพักอาศัยอยู่กับนางเยื้องซึ่งเป็นเพื่อนกับมารดาวันที่ 23 เมษายน 2520 เวลาประมาณ 20 นาฬิกา ผู้เสียหายขออนุญาตนางเยื้องไปชมภาพยนตร์ที่วัดหมู จนเวลาเที่ยงคืนภาพยนตร์หยุดฉายผู้เสียหายได้พบกับจำเลย ซึ่งเคยพูดเกี้ยวผู้เสียหายมาก่อน แล้วพากันไปที่กระท่อม ผู้เสียหายยินยอมให้จำเลยกระทำชำเรา 1 ครั้ง จนเวลา 5 นาฬิกาผู้เสียจึงได้จากจำเลยกลับบ้าน ปัญหาข้อกฎหมายในชั้นฎีกามีว่าการกระทำของจำเลยดังกล่าวจะเป็นความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคสาม ที่แก้ไขเพิ่มเติมแล้วหรือไม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่จำเลยและเด็กหญิงสุนีย์ผู้เสียหายพากันไปร่วมประเวณีกันที่กระท่อมด้วยความสมัครใจ แล้วแยกกันกลับบ้านนั้นแม้ว่าทางกลับบ้านของผู้เสียหายกับกระท่อมจะห่างกันเพียงประมาณ 90 เมตร และผู้เสียหายอยู่กับจำเลยที่กระท่อมเพียงประมาณ 5 ชั่วโมงก็ตาม ถือได้ว่าจำเลยรบกวนหรือแยกสิทธิของนางเยื้องในการควบคุมดูแลผู้เสียหายโดยปราศจากเหตุอันสมควรแล้ว จำเลยจึงมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 317 วรรคสาม ที่แก้ไขเพิ่มเติมแล้วอีกกระทงหนึ่งด้วยพิพากษาแก้คำพิพากษาศาลอุทธรณ์เป็นว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 317 วรรคสาม ซึ่งแก้ไขเพิ่มเติมโดยประกาศของคณะปฏิวัติฉบับที่ 11 ลงวันที่ 21 พฤศจิกายน 2514 ข้อ 12 อีกกระทงหนึ่งจำเลยอายุกว่า 17 ปี แต่ไม่เกินยี่สิบปี ลดมาตราส่วนโทษให้หนึ่งในสาม ให้จำคุกจำเลยหนึ่งปีสี่เดือน รอการลงโทษไว้มีกำหนด 3 ปี นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
