คำฟ้องและคำให้การ
ทางพิจารณาได้ความว่าโจทก์จำเลยมีที่ดินติดต่อกัน ตามแผนที่หลังโฉนดปรากฏเขตต์ที่ของจำเลยจดถึงกำแพงศึกของโจทก์ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยรุกเข้าไปในที่ของโจทก์และทำให้ตึกเสียหาย ให้จำเลยรื้อและเว้นที่ว่างไว้ และใช้ค่าเสียหาย ศาลอุทธรณ์ฟังว่า เนื้อที่ซึ่งศาลเดิมให้จำเลยเว้นว่างไว้นั้น เป็นที่ดินของจำเลยตามแผนที่หลังโฉนด และไม่ปรากฏว่าโจทก์ได้ปกครองที่รายนี้มากออกไป จึงพิพากษากลับสัตย์ศาลเดิมในข้อนี้ คงยืนแต่ฉะเพาะข้อเสียหาย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา เป็นปัญหาข้อกฎหมายว่า ศาลอุทธรณ์ยกเอาแผนที่หลังโฉนดมาตัดสินคดี และหยิบยกคำพะยานซึ่งไม่ปรากฎในสำนวนขึ้นวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าคดีนี้ฎีกาได้แต่ฉะเพาะข้อกฎหมายและศาลฎีกาจำต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยมาตามพะยานหลักฐานที่ปรากฎในสำนวนว่าโจทก์มีเขตต์อยู่เพียงกำแพงตึกเดิมเมื่อทำแผนที่หลังโฉนดของโจทก์ฎีกาดจทก์จึงเป็นการเถียงข้อเท็จจริง ไม่มีข้อกฎหมายดังโจทก์อ้าง ให้ยกเสีย
