คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยชำระเงินให้โจทก์ 35,000 บาท
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า คดีนี้จำเลยฎีกาได้แต่เฉพาะในปัญหาข้อกฎหมาย การวินิจฉัยปัญหาเช่นว่านี้ศาลฎีกาจำต้องถือตามข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยจากพยานหลักฐานในสำนวนว่าโจทก์นำเช็คพิพาทซึ่งจำเลยเป็นผู้สั่งจ่ายไปเบิกเงินจากธนาคารเมื่อเช็คเกินกำหนด 6 เดือนนับแต่วันที่ลงในเช็ค ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินเพราะเช็คนั้นพ้นกำหนดการจ่ายเงินแล้ว โจทก์จึงฟ้องจำเลยให้จ่ายเงินตามเช็ค มีปัญหาตามฎีกาของจำเลยข้อแรกว่า โจทก์มิได้นำสืบว่าได้บอกกล่าวก่อนฟ้องจะถือได้หรือไม่ว่ามีข้อโต้แย้งเกี่ยวกับสิทธิหรือหน้าที่ของโจทก์และจำเลยเกี่ยวกับเช็คพิพาทอันจะทำให้โจทก์มีสิทธิฟ้องจำเลย
พิเคราะห์แล้ว เห็นว่าหนี้พิพาทเป็นหนี้เงินตามเช็คพิพาทซึ่งมีกำหนดเวลาชำระหนี้แน่นอน และเช็คเป็นตั๋วเงินชนิดหนึ่งซึ่งตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 959 ประกอบกับมาตรา 989 บัญญัติให้ผู้ทรงตั๋วเงินมีสิทธิไล่เบี้ยได้เมื่อตั๋วเงินถึงกำหนด กฎหมายมิได้กำหนดให้ผู้ทรงตั๋วเงินบอกกล่าวแก่ผู้สั่งจ่ายเสียก่อนจึงจะไล่เบี้ยได้ โจทก์จึงฟ้องจำเลยได้โดยมิพักต้องบอกกล่าวก่อนจำเลยฎีกาอีกข้อหนึ่งว่า จำเลยจะต้องรับผิดตามเนื้อความในเช็คพิพาทตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 900 นั้น ธนาคารจะต้องปฏิเสธการจ่ายเงินว่าเงินในบัญชีของจำเลยไม่พอจ่ายตามเช็คพิพาทเท่านั้น เห็นว่าการที่โจทก์ผู้ทรงมิได้นำเช็คพิพาทไปยื่นเพื่อให้ใช้เงินภายในเวลา 6 เดือน นับแต่วันออกเช็ค หรือวันสั่งจ่ายและธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็คพิพาทด้วยเหตุดังกล่าว โจทก์หาเสียสิทธิที่จะเรียกเงินตามเช็คพิพาทจากจำเลยซึ่งเป็นผู้สั่งจ่ายไม่ โจทก์มีสิทธิฟ้องเรียกเงินตามเช็คพิพาทจากจำเลยผู้สั่งจ่ายได้ ฎีกาของจำเลยฟังไม่ขึ้น"
Result
พิพากษายืน โจทก์ไม่แก้ฎีกา จึงไม่กำหนดค่าทนายความชั้นฎีกาให้
