คำฟ้องและคำให้การ
เขาจะเอาเงินไปด้วยไปซื้อเข้า จำเลยพูดว่าไม่ต้องเอาไป เงินนั้นฝากเก็บไว้ที่บ้านจำเลยก็ได้ เขาก็เอาฝากจำเลยไว้ แล้วจำเลยพาไปตกลงว่าซื้อเข้าไว้ ๑๓ เกวียน ถึงกำหนดนัดไปตวงเข้า เขาชวนจำเลยจะไปตวงเข้า จำเลยพูดว่าเงินของเขาไม่มี แลเมื่อเขาพูดว่าเงินของเขาฝากจำเลยไว้ จำเลยก็เถียงว่าไม่ได้ฝาก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องฝากทรัพย์แก่กัน ไม่ใช่เป็นความผิดฐานฉ้อโกง เพราะเห็นได้ว่า จำเลยได้พานายฟู้ไปซื้อเข้าจริง ๆ แลได้พูดบอกนายฟู้ตามความจริง ไม่ใช่เป็นการใช้อุบายให้หลงเชื่อ()
