คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้บังคับจำเลยชำระหนี้ ๖๐๐ บาท กับดอกเบี้ยซึ่งสามีจำเลยเป็นหนี้โจทก์ในการซื้อเชื่อสินค้าและทดรองจ่ายเงินแทน(สามีจำเลยตาย จำเลยรับมฤดก) จำเลยสู้ว่าสามีจำเลยไม่ได้เป็นหนี้และว่าฟ้องโจทก์ขาดอายุความตาม ม. ๑๖๕ ซึ่งมีกำหนด ๒ ปี เพราะสามีจำเลยไม่ได้ทำอุสาหะกรรม แลว่าเงินที่โจทก์ทดรองเป็นการกู้ยืมเงินกัน ไม่มีเอกสารเป็นโมฆะ ตาม ม. ๖๕๓ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลล่างทั้ง ๒ ว่า สามีจำเลยทำการอาชีพจ้างผู้อื่นเอาช้างลากไม้ซุงจากป่ามาเลื่อยเป็นไม้กะดานขาย เรียกว่าอุตสาหกรรมความในประโยคท้างแห่ง ม. ๑๖๕ อนุมาตรา ( ๑) เป็นข้อยกเว้นจากกำหนดอายุความ ๒ ปี แลบทบัญญัติในวรรคสุดท้ายหลังจากอนุมาตรา(๑๗)ได้กำหนดอายุความเรียกหนี้สำหรับการอุสาหะกรรมของลูกหนี้ไว้ ๕ ปี ฟ้องโจทก์จึงไม่ขาดอายุความ แลเงินที่โจทก์จ่ายทดรองค่าจ้างแทนสามีจำเลย ไม่เรียกว่าให้กู้ยืมจึงตัดสินให้จำเลยชำระหนี้ให้โจทก์
