คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกระทำความผิดฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 357 ริบเรือไม้ 1 ลำเครื่องยนต์ 1 เครื่อง ไฟฉาย ถ่านไฟฉายและเทียนไขจำเลยให้การปฏิเสธศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดฐานลักทรัพย์ จำคุกคนละ1 ปี 4 เดือน เรือไม้ เครื่องยนต์ ไฟฉาย ถ่านไฟฉาย และเทียนไขของกลางเป็นทรัพย์ที่ได้ใช้ในการกระทำความผิดให้ริบ ส่วนคำขออื่นให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยที่ 4 ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "คดีนี้จำเลยที่ 4 ฎีกาได้แต่เฉพาะกฎหมาย ในการวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายนั้นศาลฎีกาจะต้องฟังข้อเท็จจริงตามที่ศาลอุทธรณ์ได้วินิจฉัยมาแล้วจากพยานหลักฐานในสำนวน ศาลอุทธรณ์ฟังข้อเท็จจริงว่าจำเลยทั้งห้าได้ใช้เรือไม้และเครื่องยนต์ของกลางเป็นยานพาหนะไปกระทำความผิดลักรังนกอีแอ่นบนเกาะเหลาบาตัง ซึ่งนายอภิชาติ
กิจประสาน ได้รับสัมปทานเป็นผู้มีสิทธิเก็บรังนกอีแอ่นบนเกาะดังกล่าว เมื่อจำเลยทั้งห้าลักรังนกอีแอ่นได้แล้ว ขณะที่พากันกลับมาลงเรือของกลางก็ถูกจับ ปัญหาที่ต้องวินิจฉัยมีว่าตามข้อเท็จจริงดังกล่าวเรือไม้และเครื่องยนต์ของกลางเป็นทรัพย์สินที่ได้ใช้ในการกระทำความผิดตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1) หรือไม่ศาลฎีกาเห็นว่า ตามข้อเท็จจริงที่ศาลอุทธรณ์ฟังมานั้นได้ความว่าเรือไม้และเครื่องยนต์ของกลางเป็นเพียงยานพาหนะที่จำเลยทั้งห้าใช้เดินทางไปยังเกาะที่เกิดเหตุเพื่อกระทำความผิดลักทรัพย์ แม้จะใช้เป็นยานพาหนะนำทรัพย์ที่ลักกลับจากเกาะนั้นด้วยก็คงเป็นเพียงยานพาหนะที่ใช้ในการเดินทางไปมาเท่านั้น จึงไม่ใช่ทรัพย์สินที่ได้ใช้ในการกระทำความผิดอันจะพึงริบตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 33(1)ที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาให้ริบเรือไม้และเครื่องยนต์ของกลางนั้นศาลฎีกาไม่เห็นพ้องด้วย ฎีกาของจำเลยที่ 4 ฟังขึ้นพิพากษาแก้เป็นว่า ไม่ริบเรือไม้และเครื่องยนต์ของกลาง นอกจากที่แก้ให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์".
