เนื้อความคำพิพากษา
การหมิ่นประมาทซึ่งจะเปนผิดตามกฎหมายลักษณอาญามาตรา ๒๘๒ นั้น ต้องกล่าวต่อหน้าบุคคลตั้งแต่ ๒ คนขึ้นไป การกล่าวคำหมิ่นประมาทนั้น แม้ผู้กล่าวจะผูกประโยคเป็นคำถามก็อาจเปนหมิ่นประมาทที่มีผิดได้ การวินิจฉัยเหตุผลในถ้อยคำที่พูดว่าจะเปนคำที่ใส่ความให้ร้ายแก่กันฤาไม่นั้น เปนปัญหาข้อเท็จจริง ในคดีอาญาซึ่งศาลล่างแลศาลอุทธรณได้พิพากษายกฟ้องโจทย์ โดยอาศรัยข้อเท็จจริงนั้น โจทย์ทูลเกล้า ฯ ถวายฎีกาไม่ได้ (เนื้อเรื่อง คือ จำเลยกล่าวต่อหน้าคนหลายคนว่า นางสาวผ่องศรี (โจทย์ที่ ๒) ถูกเรียกชื่อคืนมิใช่ฤา ครั้งหนึ่ง แลอีกครั้งหนึ่ง จำเลยพูดกับบุคคลคนเดียวว่า นางสาวผ่องศรีถูกเรียกชื่อคืน เพราะการปกครองของแม่ไม่ดีไม่ใช่ฤา นางสาวผ่องศรีกับมารดาจึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานหมิ่นประมาท วินิจฉัยว่า จำเลยไม่มีความผิด ให้ยกฟ้องโจทย์)()
