คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาเมื่อวันที่ ๒๗ พฤษภาคม ๒๔๙๑ ให้ขับไล่จำเลย จำเลยยื่นอุทธรณ์วันที่ ๒๖ มิถุนายน ๒๔๙๑ ศาลชั้นต้นสั่งรับในวันเดียวกัน ต่อมาวันที่ ๑๔ กรกฎาคม ๒๔๙๑ จำเลยจึงได้นำเงินค่าธรรมเนียมที่จำต้องใช้แก่โจทก์ตามคำพิพากษามาวาง ศาลชั้นต้นสั่งรับฝากธนาคาร
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า จำเลยได้วางเงินค่าธรรมเนียมซึ่งจะต้องใช้แทนโจทก์พ้นเวลาที่จะยื่นอุทธรณ์ได้เสียแล้ว ไม่พิจารณาอุทธรณ์จำเลย ให้ยกอุทธรณ์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา,
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยวางเงินค่าธรรมเนียมเมื่อพ้นกำหนดอายุความอุทธรณ์โดยมิได้ปรากฎพฤตติการณ์พิเศษ ขัดต่อ ป.ม.วิ.แพ่งมาตรา ๒๒๙ ซึ่งศาลรับวินิยฉัยไม่ได้
Result
พิพากษาให้ยกฎีกาจำเลย.
