คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้ตกลงขายรถแทรกเตอร์ 1 คัน โดยมีเงื่อนไขให้แก่นายสวัสดิ์เป็นเงิน 520,000 บาท โดยผ่อนชำระเงินเป็นงวด ๆและกรรมสิทธิ์ในรถคันดังกล่าวจะยังไม่ตกแก่ผู้ซื้อจนกว่าจะได้ชำระราคาครบถ้วนแล้ว โจทก์ได้มอบรถให้นายสวัสดิ์เป็นผู้ครอบครองแล้วตั้งแต่วันที่ตกลงซื้อขายกัน ต่อมานายสวัสดิ์ยังค้างส่งเงินค่ารถอีก 7 งวด ได้โอนสิทธิการเช่าซื้อแก่จำเลย จำเลยได้เข้าครอบครองรถคันดังกล่าวตลอดมา แต่จำเลยไม่เคยชำระราคาค่ารถตามสัญญาให้โจทก์เลย ต่อมาจำเลยได้บังอาจเบียดบังยักยอกรถแทรกเตอร์ดังกล่าวไปโอนขายให้แก่น้องชายของจำเลยโดยทุจริต ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 352
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นไต่สวนมูลฟ้องแล้วมีคำสั่งให้ประทับฟ้องไว้พิจารณา จำเลยให้การปฏิเสธ
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่า จำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 352 ลงโทษจำคุก 6 เดือน
จำเลยอุทธรณ์ ศาลชั้นต้นสั่งว่าให้รับเป็นอุทธรณ์ในปัญหาเรื่องอายุความข้อเดียว อุทธรณ์นอกนั้นจำเลยไม่ได้ยกขึ้นมาต่อสู้ในศาลชั้นต้น จึงไม่รับอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าจำเลยไม่มีเจตนาทุจริต อันจะเป็นความผิดทางอาญา ไม่จำเป็นต้องวินิจฉัยในเรื่องอายุความ พิพากษากลับคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ยกฟ้องโจทก์ โจทก์ฎีกาว่า ศาลชั้นต้นรับอุทธรณ์ในปัญหาเรื่องอายุความข้อเดียวอันเป็นปัญหาข้อกฎหมาย ศาลอุทธรณ์หยิบยกประเด็นที่ว่าจำเลยมีเจตนาทุจริตหรือไม่ อันเป็นปัญหาข้อเท็จจริงขึ้นวินิจฉัยแล้วพิพากษายกฟ้องโจทก์ เป็นการไม่ชอบด้วยกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้ยังไม่ถึงที่สุดตามคำพิพากษาของศาลชั้นต้น เพราะจำเลยยังอุทธรณ์อยู่ และการวินิจฉัยอุทธรณ์ของจำเลยเรื่องอายุความตามที่ศาลชั้นต้นสั่งรับอุทธรณ์นั้น ศาลอุทธรณ์จำต้องพิจารณาข้อเท็จจริงเพื่อนำมาปรับกับบทกฎหมายว่าคดีขาดอายุความหรือไม่ เมื่อศาลอุทธรณ์พิจารณาแล้ว เห็นว่าตามข้อเท็จจริงที่พิจารณาได้ความ จำเลยไม่มีเจตนาทุจริตอันเป็นความผิดทางอาญา ศาลอุทธรณ์ย่อมยกขึ้นอ้างเป็นเหตุยกฟ้องได้ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญา มาตรา 185, 215 เพราะเป็นข้อกฎหมายเกี่ยวกับความสงบเรียบร้อยตามมาตรา 195 วรรค 2 ที่โจทก์อ้างว่าประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความอาญาบัญญัติห้ามมิให้ศาลพิพากษาหรือสั่งเกินคำขอหรือมิได้กล่าวในฟ้องนั้น หาตรงกับรูปคดีไม่ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้น
Result
พิพากษายืน
