คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยโกรธแค้น พ.ตั้งใจจะฆ่า พ. ด้วยความพยาบาดมาดหมาย จึงลอบแทงขึ้นไปทางใต้ถุนเรือนที่ พ. เคยนอน แต่บังเอินในวันที่เกิดเหตุ พ.ได้เปลี่ยนที่นอนกับ ผ. จำเลยจึงได้แทงผิดตัวไปถูก ผ. ถึงแก่ความตาย ศาลมณฑลปราจิณบุรีพิพากษาวางมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ ให้ประหารชีวิตรจำเลย อธิบดีศาลมณฑลมีความเห็นแย้งว่า จำเลยควรมีผิดตามมาตรา ๒๔๙ โดยอ้างเหตุว่าจำเลยได้ฆ่าผิดตัว ไม่มีความพยาบาดมาดหมายที่จะฆ่า ผ. โดยตรง ส่วนกำหนดโทษเห็นชอบด้วยศาลมณฑล
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยอุทธรณ์ ศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษเห็นพ้องกับความเห็นอธิบดีศาลมณฑล จึงพิพากษาแก้บทคงให้ประหารชีวิตรจำเลยตามมาตรา ๒๔๙
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ความผิดของจำเลยตกอยู่ในมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ เพราะเหตุว่าเจตนาของจำเลยที่จะฆ่าคนให้ตายนั้นไม่ได้เกิดขึ้นในทันทีทันใดแต่ได้เกิดขึ้นด้วยความอาฆาฎมาดร้ายมาก่อน จำเลยได้ฆ่าคนตายสมดังเจตนาที่ได้คิดไว้แต่แรก หากว่ากรรมบันดาลให้ทำผิดตัวบุคคลไปก็ดี จำเลยก็หาพ้นความผิดซึ่งตนได้มุ่งกระทำนั้นไม่ ดังที่ท่านบัญญัติไว้ในมาตรา ๔๔ ตามมาตรานี้ท่านประสงค์ความว่าถึงแม้จำเลยจะทำร้ายผิดตัวไปก็ดี ก็ให้ลงโทษตามบทที่บัญญัติไว้สำหรับความผิดดังที่ท่านบัญญัติไว้ จึงแก้คำตัดสินศาลอุทธรณ์ข้าหลวงพิเศษแต่เฉภาะในเรื่องวางบทให้เปนมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓
