คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงดทษจำเลยฐานพยายามข่มขืนชำเรา ตาม ม.๒๔๓-๖๐. ศาลเดิมไม่เชื่อพะยานโจทก์ให้ยกฟ้อง ศาลอุทธรณ์ฟังว่าจำเลยได้ทำอนาจารแก่โจทก์ จึงตัดสินกลับให้จำคุกจำเลย ๖ เดือนตาม ม.๒๔๖ แต่ให้รอการลงอาชญาไว้ โจทก์ฎีกาว่าไม่ควรรอการลงอาชญา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าการรอการลงอาชญานี้อยู่ในดุลยพินิจของศาล เมื่อศาลใช้ดุลยพินิจไม่ผิดกฎหมายและสมคววรแล้ว ศาลฎีกาไม่มีเหตุแก้ไข ตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - พระดุลยวาทฯศาลอุทธรณ์ - พระยาภดิรถฯ
