คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า จำเลยเป็นเสมียนแผนกสรรพากรอำเภอได้รับมอบหน้าที่ราชการเป็นประจำให้รับรักษาเงินค่าภาษีอากำจากผู้นำมาชำระ เพื่อส่งสมุห์บัญชีอำเภอต่อไป
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยได้ยักยอกเงินค่าภาษีอากรที่มีผู้นำมาชำระแก่จำเลยหลายรายเป็นเงิน ๗๘๙ บาท ๑๔ สตางค์ แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำเลยยักยอกไป ๗๐๕ บาท ๔๕ สตางค์ จำเลยกับขนประสิทธิ์ ฯ สมุห์บัญชีอำเภอได้จัดหาเงินมาใช้ให้รัฐบาลครบถ้วยแล้ว แต่สรรพากรจังหวัดผู้ควบคุมรักษาเงินผลปรโยชน์ของรัฐบาลประเภทนี้ได้ร้องทุกข์ให้เจ้าพนักงานฟ้องร้องจำเลย โจทก์จึงได้ฟ้องขอให้ลงโทษ จำเลย ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์ ตัดสินลงโทษจำเลยตามมาตรา ๑๓๑ ๓๑๙ (๓) จำคุก ๑ ปี ๖ เดือน จำเลยฎีกาว่า (๑) จำเลยมิใช่เจ้าพนักงานตามความหมายในมาตรา ๑๓๑ (๒)
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยยักยอกเงิน ๗๘๙ บาท ๑๔ สตางค์ แต่ทางพิจารณาปรากฏว่าจำนวนเงินที่แท้จริงเพียง ๗๐๕ บาท ๔๕ สตางค์ ศาลควรยกฟ้องตาม ประมวล วิธีพิจารณาความอาญา มาตรา ๑๙๒ (๓) กรณีนี้เป็นความผิดต่อส่วนตัวสรรพากรจังหวัดยอมรับเงินนั้นคืนไปแล้วจะเอาคดีขึ้นว่ากล่าวหาได้ไม่ (๔) โจทก์นำขุนประสิทธิ์ ฯ กับนายมาเข้าเป็นพะยาน และศาลก็อาศัยพะยาน ๒ ปากนี้ลงโทษ จำเลยเป็นการไม่ชอบด้วยมาตรา ๒๓๒ แห่ง ประมวล วิธีพิจารณาความอาญา โดยบุคคลทั้ง ๒ อยู่ในฐานะที่จะถูกฟ้องเป็นจำเลย
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า ๑.จำเลยได้รับมอบหน้าที่ราชการเป็นประจำให้รับรักษาเงินค่าภาษีอากรจากผู้นำมาชำระเพื่อนำส่งสมุห์บัญชี จำเลยจึงเป็นเจ้าพนักงานกระทำการโดยมีหน้าที่รับเงินนั้น ๆ ตามมาตรา ๑๓๑ ๒.โจทก์หาว่าจำเลยทุจจริตยักยอกเงินค่าภาษีอากร เมื่อพิจารณาได้ความว่าจำเลยได้ทุจจริตยักยอกเงินประเภทนั้น ๆ จริงแล้วจะเป็นจำนวนน้อยกว่าที่กล่าวหาก็ไม่สำคัญอันใดจำเลยจะขอให้ยกฟ้องตาม ประมวล วิธีพิจารณาความอาญามาตรา ๑๙๒ วรรค ๒ หาได้ไม่ ๓. การกระทำของจำเลย เป็นความผิดอาญาแผ่นดิน หาใช่ความผิดต่อส่วนตัวไม่เพราะเงินที่จำเลยยักยอกเป็นเงินค่าภาษีอากรซึ่งในหน้าที่ราชการของจำเลยรับไว้จากผู้นำมาชำระ หาใช่เงินส่วนตัวของสรรพกรจังหวัดไม่ ๔. แม้จะจริงอย่างค้านก็ไม่อยู่ในบังคับมาตรา ๒๓๒ เพราะมาตรา ๒๓๒ ห้ามมิให้โจทก์ อ้างจำเลยเป็นพะยานเท่านั้น จึง
Result
พิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์
