คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่า ผู้ตายเคยเป็นปากเสียงกับจำเลยเพราะอาฆาตจำเลย โดยเข้าใจว่า จำเลยยุแหย่ให้นางสาว ซ. หลานจำเลยซึ่งผู้ตายเคยปลุกปล้ำหนีไป คืนเกิดเหตุผู้ตายมีมีดดาบไปร้องเรียกให้จำเลยเปิดประตูโรง จำเลยไม่เปิด ผู้ตายตัดเชือกผูกประตูเปิดเข้าไปในห้องจำเลย จำเลยคว้าได้ขวานหลบหนีไปใต้ถุนพื้นโรง จำเลยจึงต้องโปล่ออกจากใต้ถุนเพื่อจะหนีออกทางประตู ผู้ตายใช้มีดดาบฟัน จำเลยแต่ไม่ถูก มีดไปถูกแปหลังคาโรงเสีย จำเลยจึงหันมาใช้ขวานฟันผู้ตายหลายที โจทก์ขอให้ลงโทษตาม ป.ม.อาญา ม.๒๔๙ จำเลยแก้ว่า ทำเพื่อป้องกันตัว
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า เป็นการป้องกันตัวเกินสมควรแก่เหตุ จำคุกจำเลย ๕ ปี ตาม ม.๒๔๙-๕๓ ริบขวานของกลาง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า เป็นการป้องกันตัวพอสมควรแก่เหตุ พิพากษากลับให้ยกฟ้อง คืนขวานของกลางให้เจ้าของ
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เป็นการป้องกันชีวิตพอสมควรแก่เหตุ
Result
พิพากษายืน.
