คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้จำเลยที่ 2 ซึ่งเป็นหุ้นส่วนผู้จัดการของจำเลยที่ 1 ร่วมรับผิดกับจำเลยที่ 1 ชดใช้หนี้เงินกู้พร้อมทั้งดอกเบี้ยคืนให้แก่โจทก์จำเลยทั้งสองให้การว่า สัญญากู้ที่จำเลยที่ 1 ทำให้แก่โจทก์เป็นโมฆะเพราะทำขึ้นเพื่ออำพรางการแลกเปลี่ยนเช็คกับเงิน โดยจำเลยที่ 1 นำเช็ค 2 ฉบับซึ่งบุคคลภายนอกเป็นผู้สั่งจ่ายไปแลกเงินสดรับโจทก์ และโจทก์กับจำเลยที่ 1 มีเจตนาจะผูกพันกันด้วยมูลหนี้ตามเช็ค แต่เช็คดังกล่าวขาดอายุความแล้ว ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสัญญากู้มิใช่นิติกรรมอำพราง พิพากษาให้จำเลยที่ 1ชำระเงิน 87,160 บาทตามสัญญากู้ท้ายฟ้องพร้อมดอกเบี้ยให้แก่โจทก์ โดยจำเลยที่ 2 ในฐานะหุ้นส่วนผู้จัดการต้องร่วมรับผิดด้วยตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1077(2)
คำพิพากษาศาลล่าง
จำเลยทั้งสองอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยทั้งสองฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า จำเลยที่ 1 ทำหนังสือสัญญากู้เงินจากโจทก์ 2 ฉบับ และมอบเช็ค 2 ฉบับซึ่งบุคคลภายนอกเป็นผู้สั่งจ่ายให้โจทก์ยึดถือไว้ โดยจำนวนเงินในเช็คตรงกับจำนวนเงินในสัญญากู้ และวันสั่งจ่ายก็ตรงกับวันที่จำเลยที่ 1 จะต้องชำระเงินกู้ตามสัญญากู้ จำเลยที่ 1 ได้รับเงินจากโจทก์จำนวนหนึ่งโดยโจทก์คิดหักผลประโยชน์หรือดอกเบี้ยไว้ล่วงหน้าในหนังสือสัญญากู้ข้อ 5 ได้ระบุไว้ว่าจำเลยที่ 1 ได้มอบเช็คที่บุคคลอื่นเป็นผู้สั่งจ่ายจำเลยที่ 1 เป็นผู้สลักหลังเพื่อให้โจทก์นำไปขึ้นเงินเป็นการชำระหนี้เงินกู้เมื่อถึงกำหนด แล้ววินิจฉัยว่า การนำเช็คไปแลกเงินสดแล้วทำสัญญากู้ไว้โดยมีข้อตกลงว่าถ้าเช็คขึ้นเงินไม่ได้จะต้องชำระเงินตามสัญญากู้หรือการกู้เงินโดยทำหนังสือสัญญากู้เป็นหลักฐาน แล้วมอบเช็คลงวันที่ล่วงหน้าเพื่อให้ผู้ให้กู้นำไปขึ้นเงินเมื่อหนี้ถึงกำหนดนั้น
หามีผลแตกต่างกันไม่ ฉะนั้นตามข้อเท็จจริงที่ได้ความข้างต้นจึงมิใช่เป็นเรื่องนิติกรรมอำพราง เมื่อโจทก์นำเช็คไปขึ้นเงินไม่ได้ จำเลยทั้งสองก็จะต้องผูกพันชำระหนี้แก่โจทก์ตามสัญญากู้ หาตกเป็นโมฆะไม่ และการที่โจทก์ฟ้องจำเลยทั้งสองตามข้อตกลงในสัญญากู้ข้อ 5 ที่ว่าถ้าโจทก์นำเช็คขึ้นเงินไม่ได้จำเลยทั้งสองจะต้องชำระหนี้ตามสัญญากู้นั้น หาใช่เป็นการใช้สิทธิโดยไม่สุจริตไม่พิพากษายืน
