คำฟ้องและคำให้การ
คดีสืบเนื่องมาจากผู้ถูกกล่าวหายื่นคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวจำเลยโดยนำโฉนดที่ดินเนื้อที่ 50 ตารางวา มาวางไว้ต่อศาลชั้นต้นเพื่อเป็นหลักประกัน พร้อมทั้งแสดงราคาที่ดินไว้ 75,000 บาท โดยอาศัยหนังสือรับรองของสำนักงานที่ดินจังหวัดชลบุรี ว่าที่ดินมีราคาประเมินไร่ละ 600,000 บาท
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นอนุญาตให้ปล่อยชั่วคราวโดยตีราคาประกัน 50,000 บาทต่อมาจำเลยหลบหนี ศาลชั้นต้นสั่งปรับผู้ถูกกล่าวหาตามสัญญาเมื่อบังคับคดี โดยยึดที่ดินเพื่อขายทอดตลาด เจ้าพนักงานบังคับคดีรายงานว่าที่ดินมีราคาเพียง 750 บาท ศาลชั้นต้นสอบถามไปยังสำนักงานที่ดินจังหวัดชลบุรี ได้ความว่าหนังสือรับรองดังกล่าวเป็นเอกสารปลอม และราคาประเมินที่ถูกต้อง ที่ดินราคาไร่ละ40,000 บาท ศาลชั้นต้นสอบผู้ถูกกล่าว ผู้ถูกกล่าวหารับว่านำหนังสือรับรองดังกล่าวมายื่นต่อศาลจริง ศาลชั้นต้นถือว่าจำเลยทำผิดฐานละเมิดอำนาจศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1)จำคุก 3 เดือน ผู้ถูกกล่าวหาอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ถูกกล่าวหาฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า "ที่ผู้ถูกกล่าวหาฎีกาว่า ผู้ถูกกล่าวหาไม่รู้ว่าหนังสือรับรองของสำนักงานที่ดินจังหวัดชลบุรีที่ชบ 0020/25429 เป็นหนังสือปลอม เพราะบิดาผู้ถูกกล่าวหาเป็นคนมอบให้บุคคลอื่นไปติดต่อให้สำนักงานที่ดินจังหวัดชลบุรีรับรองมาให้ ผู้ถูกกล่าวหาจึงมิได้เจตนาจะหลอกลวงศาลชั้นต้นนั้นเห็นว่า ผู้ถูกกล่าวหาเป็นเจ้าของที่ดินโฉนดเลขที่ 50095 เอง ย่อมรู้ว่าที่ดินของตนมีราคาประมาณเท่าใด เมื่อทางราชการมีหนังสือประเมินราคามาสูงมาก ก็น่าจะรู้ได้ทันทีว่าเป็นการไม่ถูกต้องแล้วนอกจากนี้ในเอกสารดังกล่าวก็มีข้อความว่า ผู้ถูกกล่าวหาได้ยื่นคำขอทราบราคาประเมินที่ดินด้วยตนเอง ไม่ได้ให้คนอื่นยื่นแทนดังนั้น ที่ผู้ถูกกล่าวหาปฏิเสธว่าไม่รู้ว่าหนังสือปลอมจึงฟังไม่ขึ้น
เชื่อว่าผู้ถูกกล่าวหารู้ดีว่าหนังสือดังกล่าวเป็นหนังสือปลอม และผู้ถูกกล่าวหานำมายื่นต่อศาลชั้นต้นเพื่อให้ศาลชั้นต้นเชื่อว่าที่ดินมีราคาประเมินตามหนังสือรับรองดังกล่าว ซึ่งจะทำให้จำเลยได้รับการปล่อยชั่วคราว การกระทำของผู้ถูกกล่าวหาเป็นการประพฤติตนไม่เรียบร้อยในบริเวณศาลอันเป็นความผิดฐานละเมิดอำนาจศาลส่วนที่ผู้ถูกกล่าวหาฎีกาขอให้ลงโทษสถานเบาและรอการลงโทษให้นั้นเห็นว่า เมื่อพิเคราะห์ถึงสภาพความผิด ประกอบกับผู้ถูกกล่าวหาเป็นผู้ประกันอยู่อีกหลายคดีดังปรากฏตามคำร้องขอให้ปล่อยชั่วคราวในคดีนี้ว่าผู้ถูกกล่าวหายังค้างประกันอยู่ในศาลชั้นต้นถึง 3 คดี แม้ผู้ถูกกล่าวหาจะเป็นนักศึกษา และได้ชำระค่าปรับคดีนี้ต่อศาลครบถ้วนแล้ว ก็ยังไม่มีเหตุสมควรที่จะลงโทษสถานเบาหรือรอการลงโทษให้ ฎีกาของผู้ถูกกล่าวหาฟังไม่ขึ้น แต่ศาลล่างทั้งสองมิได้อ้างบทกฎหมายที่เป็นบทลงโทษผู้ถูกกล่าวหาศาลฎีกาเห็นสมควรปรับบทเสียให้ถูกต้อง"
Result
พิพากษาแก้เป็นว่า ผู้ถูกกล่าวหามีความผิดตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 31(1) และมาตรา 33 นอกจากที่แก้คงให้เป็นไปตามคำพิพากษาศาลอุทธรณ์
