คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่าจำเลยใช้ปืนของผู้มีชื่อยิงนายปรุงโดยเจตนา แต่นายปรุงหลบเสียทันจึงไม่ตาย แล้วจำเลยได้เอาปืนนั้นตีนายปรุงถูกที่แขนบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตาม ก.ม.อาญา ม.๒๔๙,๖๐,๒๕๔,๗๑ และให้ริบปืนของกลาง จำเลยต่อสู้ว่านายปรุงใช้ไม้ตีจำเลย จำเลยจึงใช้ไม้ตีป้องกัน ไม่ได้ใช้ปืนยิงนายปรุง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตาม ก.ม.ลักษณะอาญา ม.๖๐ และ ม.๒๕๐ ให้จำคุก ๑๐ ปี ปราณีลดโทษตาม ม.๕๙ คงจำคุก ๖ ปี ๘ เดือน ปืนของกลางให้ริบ
โจทก์อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา ศาลฎีกาฟังว่าจำเลยได้ใช้ปืนยิงนายปรุง นายปรุงหลบเสียทันจึงไม่ต้องกระสุน แล้วจำเลยยังได้ใช้ปืนตีนายปรุงเป็นบาดแผลอีก ส่วนข้อที่จำเลยฎีกาว่าพยานโจทก์เบิกความผิดวันคือ น.ส.น้อม กับนายทรงผู้ใหญ่บ้านเบิกความว่า วันเกิดเหตุเป็นวันแรม ๒ ค่ำ เดือนอ้าย ที่ถูกเป็นวันขึ้น ๒ ค่ำ เดือนอ้าย ตรงกับวันที่โจทก์ฟ้องนั้น เมื่อปรากฎว่าชั้นสอบสวนหลังวันเกิดเหตุเพียง ๒ วัน พยานได้ให้การว่าเป็นวันขึ้น ๒ ค่ำ เดือนอ้าย ส่วนนายปรุง นายแนม พยานอีก ๒ คน คงให้การว่าวันเกิดเหตุเป็นวันขึ้น ๒ ค่ำเดือนอ้ายเห็นได้ว่า นายทรง น.ส.น้อม เบิกความว่าวันเกิดเหตุเป็นวันข้างแรมนั้นคลาดเคลื่อนไปข้อเท็จจริงยังฟังได้ว่าวันเกิดเหตุเป็นวันข้างขึ้นตามที่โจทก์ฟอ้ง
หาใช่โจทก์ฟ้องผิดวันไม่ ส่วนปืนของกลางนั้นตามฟ้องโจทก์กล่าวว่าเป็นปืนของผู้มีชื่อ ซึ่งหมายความว่ามิใช่ของจำเลย ทางพิจารณาก็ได้ความว่าจำเลยได้เอาปืนของกลางไปจากนายบ่ายซึ่งเป็นผู้ถือปืนอยู่ นายบ่ายจะได้ปืนมาอย่างไรก็ไม่ปรากฎ เท่าที่ปรากฎข้อเท็จจริงยังไม่พอฟังจะสั่งให้ริบปืนของกลาง
Result
พิพากษายืน ให้คืนปืนแก่เจ้าของไป
