คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยเคยเรียกเก็บภาษีโรงร้านจากจำเลยปีละ 100 บาท ในปี 2487 จำเลยเรียกให้ชำระ 2,105 บาท 42 สตางค์ เป็นการเกินความจริง และคลาดเคลื่อนจากหลักเกณฑ์จึงขอให้ศาลบังคับให้จำเลยคืนเงินที่เกิน 2,005 บาท 42 สตางค์ พร้อมทั้งดอกเบี้ยจำเลยต่อสู้ว่า เก็บภาษี 2,105 บาท 42 สตางค์ ไม่เกินจากความจริงและไม่คลาดเคลื่อนต่อหลักเกณฑ์ศาลชั้นต้นเห็นว่า ที่ดินและโรงเรือนทำเลที่ตั้งของโรงงานค่าของส่วนควบ เห็นควรให้เช่าเดือนละ 1,600 บาท ปีหนึ่ง 19,200 บาท ซึ่งเมื่อคำนวนแล้วควรเป็นค่าภาษี 800 บาท จึงให้จำเลยคืนเงิน 1,305 บาท 42 สตางค์แก่โจทก์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนจำเลยฎีกาศาลฎีกาเห็นว่า ตาม พ.ร.บ.ภาษีโรงเรือนและที่ดิน
พ.ศ. 2475 มาตรา 31 นั้น ไม่ได้หมายความว่าศาลมีอำนาจเพียงชี้ขาดว่าการประเมินนั้นได้ กระทำถูกหรือไม่ถูกเท่านั้น แต่ศาลย่อมมีอำนาจชี้ขาดจำนวนเงินที่ประเมินด้วยได้ และเห็นว่าศาลชั้นต้นประเมินสถานที่ และคำนวณว่าควรเสียภาษีปีละ 800 บาทนี้ ไม่เห็นมีเหตุจะแก้ไขส่วนที่โจทก์ขอเงินคืน 2,005 บาท 42 สตางค์ แต่ศาลคืน 1,305 บาท 42 สตางค์ นั้น ไม่เป็นการตัดสินเกินคำขอพิพากษายืน
