Supreme Court Judgment No. 2132/2499

พ.ศ. 2499 ศาลฎีกา

Legal principle (summary)

ข้อเท็จจริงได้ความว่าฝิ่นจำนวน 77,700 กรัม เจ้าพนักงานค้นได้ในบริเวณที่เกิดเหตุ แม้โจทก์จะฟ้องหาว่าจำเลยมีฝิ่นอีกจำนวนหนึ่งไม่ใช่จำนวนที่ค้นได้นี้ และจำเลยรับสารภาพว่าฝิ่นที่ฟ้องหาว่าจำเลย+++เป็นของจำเลย และไม่ได้ให้การถึงฝิ่น 77,700 กรัม ที่ค้นได้ว่าเป็นของใคร ก็ฟังได้ว่าฝิ่นที่ค้นได้และไม่ได้ฟ้องว่าเป็นของจำเลย เป็นของมีไว้โดยผิดกฎหมาย เพราะไม่ใช่ฝิ่นของรัฐบาลและถูกจับในที่เกิดเหตุเนื่องจากจำเลยทำผิดกฎหมายฐานมีฝิ่นไม่ใช่ของรัฐบาลไว้ในครอบครอง แต่เมื่อโจทก์ขอริบฝิ่นจำนวนนี้มาด้วย ศาลก็มีอำนาจริบได้. (ประชุมใหญ่ครั้งที่ 2/2500)

Provisions the court ruled on

พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ.2472 Section 69 กฎหมายลักษณะอาญา Section 28 ป.อ. Section 28

คำฟ้องและคำให้การ

คดีนี้โจทก์ฟ้องหาว่าจำเลยมีฝิ่นไว้ในครอบครอง ๑ กระป๋อง จำนวน ๑๒,๕๐๐ กรัม ราคา ๔๙,๖๐๐ บ. โดยไม่ได้รับอนุญาตจึงขอลงโทษ และปรากฎตามฟ้องข้อ ๒ ว่าได้ฝิ่นดิบซึ่งค้นได้ในบริเวณที่เกิดเหตุ ๗ กระป๋อง จำนวนน้ำหนัก ๗๗,๗๐๐ กรัม และสิ่งของอื่นอีกหลายอย่างเป็นของกลาง (โดยไม่ปรากฎในฟ้องว่าของที่จับได้เหล่านี้เป็นของใคร) โจทก์จึงขอให้ริบของกลางที่จับได้ในฟ้องข้อ ๒ นี้เสียด้วย

จำเลยให้การรับสารภาพว่าได้มีฝิ่นไว้ในความครอบครองจริง ไม่ขอต่อสู้คดี ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามพระราชบัญญัติฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ ม.๘,๕๓,๖๙ พ.ร.บ. ฝิ่น (ฉบับที่ ๖) พ.ศ. ๒๔๙๔ ม.๖ ให้จำคุกจำเลย ๑ ปี ลดรับสารภาพตาม ม.๕๙ กึ่งเหลือจำคุก ๖ เดือน ริบฝิ่น ๑๒๔๐๐ กรัม ส่วนของกลางอื่น ๆ ไม่เกี่ยวข้องกับความผิดในคดีนี้จึงไม่ริบ

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ฎีกาขอให้ริบของกลางอื่น ๆ ตามที่โจทก์กล่าวในฟ้องข้อ ๒ ด้วย ศาลฎีกาได้ตรวจสำนวนประชุมปรึกษาในที่ประชุมใหญ่แล้ว ข้อเท็จจริงได้ความจากพยานโจทก์ว่า ก่อนที่จะเข้าทำการจับกุม เจ้าพนักงานได้ยิงต่อสู้กับจำเลยและพรรคพวกประมาณ ๓๐ นาที จำเลยถูกจับเพราะถูกยิงฟุบอยู่หนีไม่ได้ ส่วนพรรคพวกจำเลยหนี้ไปหมด ได้ฝิ่นที่จำเลย ๑ กระป๋อง กับได้ฝิ่นอีก ๗ กระป๋อง และของกลางอื่น ๆ ในบริเวณที่เกิดเหตุ แม้จำเลยจะรับแต่เพียงว่าฝิ่น ๑ กระป๋องเป็นของจำเลย ก็ฟังได้ว่าฝิ่นของกลางอีก ๗๗,๗๐๐ กรัมเป็นของมีไว้โดยผิดกฎหมาย เพราะไม่ใช่ฝิ่นของรัฐบาลและถูกจับในที่เกิดเหตุเนื่องจากจำเลยกระทำผิดกฎหมายฐานมีฝิ่นไม่ใช่ของรัฐบาลไว้ในครอบครอง ที่ศาลล่างทั้งสองไม่พิพากษาให้ริบฝิ่นของกลางทั้งหมด ไม่ต้องด้วยความเห็นของศาลฎีกา

Result

จึงพิพากษาแก้ให้ริบฝิ่น ๗๗๗๐๐ กรัม ตาม พ.ร.บ.ฝิ่น พ.ศ. ๒๔๗๒ ม.๖๙ และ ก.ม.อาญา ม.๒๘ ด้วย ส่วนของกลางนอกจากนี้ไม่ปรากฎตามฟ้องว่าเป็นของจำเลยและจำเลยมีไว้เพื่ออะไรจึงไม่ริบ นอกจากที่แก้นี้คงพิพากษายืนตามศาลอุทธรณ์

Matter details

Panel of judges: จักรปาณีศรีศีลวิสุทธิ์ · ธรรมบัณฑิต · ดุลยกรณ์พิทารณ์
Lower court: ศาลลำปาง - นายเฟื่องขจิต รัศมิ -
ศาลอุทธรณ์ - หลวงวุฒิธรรมเนติก -
Source: กองผู้ช่วยผู้พิพากษาศาลฎีกาแผนก

Search on the Supreme Court site

Facing a similar situation?

Describe your situation for a free initial check, or consult a lawyer who will look at your own facts.

Check my case free Find a lawyer

Judgments on the same provisions

Supreme Court Judgment No. 1075/2499

ในกรณีที่ศาลชั้นต้นและศาลอุทธรณ์พิพากษายกฟ้องให้ริบช้างของจำเลยโดยฟังว่าช้างถูกนำเข้ามาจากประเทศพะม่านั้น จำเลยจะฎีกาคัดค้านว่าช้างมิได้ถูกนำมาจากประเทศพะม่าแต่เช่าผู้อื่นมาจากในเขตประเทศไทยไม่ได้เพรา…

Supreme Court Judgment No. 1521/2498

ฟ้องโจทก์กล่าวหาว่าจำเลยมีปืนแก๊บ 1 กระบอกไว้ในความครอบครองโดยมิได้รับอนุญาตประการเดียว เห็นได้ว่าเป็นความผิดเพราะมิได้รับอนุญาตเท่านั้น ฉะนั้นศาลจะสั่งริบปืนกระบอกนั้นหาได้ไม่

Supreme Court Judgment No. 911/2498

ปืนเป็นศาตราวุธร้ายแรงสามารถทำให้ถึงตายหรือบาดเจ็บสาหัสได้ง่าย กฎหมายจึงห้ามมิให้ผู้ใดมีไว้ในครอบครองเว้นแต่จะได้รับอนุญาตและกำหนดให้ปืนทุกกระบอกต้องมีเครื่องหมายประจำปืน เมื่อจำเลยมีปืนไว้ไม่ได้รับอน…

Supreme Court Judgment No. 1318/2496

เอาฝิ่นเถื่อนซุกซ่อนมาในยางรถยนต์ แล้วขับรถยนต์มาถูกเจ้าพนักงานจับและค้นฝิ่นได้ดังนี้ เป็นที่เห็นได้ชัดว่ายางนอกยางในและวงล้อเป็นเครื่องหุ้มห่อฝิ่นที่ซุกซ่อนมา จึงพึงถือว่าเป็นของกลางที่ใช้ในการกระทำผ…

Supreme Court Judgment No. 820/2490

ริบของกลาง ความผิดฐานไม่แจ้งปริมาณแก่เจ้าพนักงานฝ่าฝืน พ.ร.บ.ควบคุมเครื่องอุปโภคบริโภค ฯลฯ มาตรา 4-10 นั้น มาตรา 20 บัญญัติให้ริบของกลางเสียศาลจึงจำต้องริบ จะใช้ดุลยพินิจไม่ริบไม่ได้.

Judgments are provided for research. Every case turns on its own facts and this is not legal advice for your matter; the authoritative version is the Supreme Court's.