เนื้อความคำพิพากษา
ข้อเท็จจริงได้ความว่า โจทก์จำเลยเข้าหุ้นส่วนกันตั้งโรงขายยาฝิ่น ออกทุนหุ้นละ ๑๘๕๐๐ บาท ต่อมารัฐบาลเข้าจำหน่ายฝิ่นเสียเอง คงให้โจทก์จำเลยเป็นแต่จัดการในโรงยาฝิ่น โจทก์มีหน้าที่ดูแลเก็บมูลยาฝิ่นขายให้แก่โรงยาฝิ่นหลวงได้เงินมาจำเลยเป็นผู้เก็บรักษา ทั้ง ๒ ฝ่าย ตั้งผู้แทนเข้าควบคุมดูแล ต่อมาโจทก์ตรวจไม่มีตัวเงินในตู้เซฟ จำเลยรับว่าเอาไป ๑๒๐ บาทจริง เช่นนี้ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่า แม้จะฟ้องว่าจำเลยเอาเงินรายนี้ไปจริงก็ไม่เป็นผิดฐานยักยอก อันต้องอาชญา เพราะเหตุเงินอยู่ในความรักษาของจำเลย จำเลยเป็นผู้รับผิด ทั้งโจทก์สืบไม่ได้ว่าจำเลยเอาเงินไปโดยเจตนาทุจริตคือยักยอกเงินหุ้นส่วน จึงให้ยกฎีกาโจทก์เสีย
