คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าโจทก์กับจำเลยทะเลาะและด่าโต้ตอบกันด้วยคำหยาบช้า ตอนหนึ่งจำเลยกล่าวว่า "โจทก์นำตำรวจไปจับจำเลยว่ามีฝิ่น และเอาหนังสือไปให้นายอำเภอ โจทก์ทำขำเรากับนายอำเภอก็ได้ โจทก์กลับด่าย้อนคำจำเลยว่า ชำเรากับนายอำเภอดีกว่าชำเรากับชาวบ้าน" ดังนี้ โจทก์จึงฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานหมิ่นประมาทโจทก์ ศาลเดิมตัดสินว่า รูปคดีไม่เข้าในลักษณหมิ่นประมาท ให้ยกฟ้องโจทก์ปล่อยจำเลย ศาลอุทธรณ์ตัดสินกลับว่า จำเลยมีผิดฐานหมิ่นประมาทตาม ม.๒๘๒ ให้ปรับจำเลย ๑๐ บาท
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้โจทก์จำเลยต่างวิวาทด่ากัน โดยตั้งเรื่องขึ้นแล้วด่าโต้ตอบกัน ทั้งโจทก์ก็มิได้ถือเอาคำที่จำเลยด่าเปนข้อสำคัญอย่างใด กลับแสดงรับคำตามที่จำเลยกล่าว แล้วย้อนตอบไปบ้างคดีไม่เข้าลักษณหมิ่นประมาท จึงตัดสินกลับศาลอุทธรณ์ให้บังคับคดีตามศาลเดิม(หริศ-ศรี-นล)ศาลชั้นต้น - หลวง+ศาลอุทธรณ์ - พระยามนูเนติ
