Supreme Court Judgment No. 2276/2518

คำฟ้องและคำให้การ

ผู้ร้องยื่นคำร้องว่า บ้านที่เจ้าพนักงานบังคับคดียึดมาเพื่อขายทอดตลาดเอาเงินชำระหนี้โจทก์นั้นเป็นของผู้ร้องไม่ใช้ของจำเลย ขอให้สั่งปล่อยจากการยึด

โจทก์ให้การว่า บ้านพิพาทเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลย ขอให้ยกคำร้อง

คำพิพากษาศาลล่าง

ศาลชั้นต้นพิพากษาให้ยกคำร้อง

ผู้ร้องอุทธรณ์

ศาลอุทธรณ์พิพากษากลับให้ปล่อยบ้านพิพาท

ศาลฎีกาวินิจฉัย

โจทก์ฎีกา

ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า บ้านพิพาทนี้ได้ปลูกอยู่ในที่ดินโฉนดเลขที่ ๕๐๖๐ ตำบลคลองหนึ่ง อำเภอคลองหลวง จังหวัดปทุมธานี โฉนดที่ดินรายนี้ปรากฏว่ามีชื่อผู้ร้องเป็นผู้ถือกรรมสิทธิ์ร่วมกับนางเซาะ อาคำ ตามเอกสารหมาย ร.๑ และปรากฏตามสัญญาเอกสาร ร.๒ ว่านายซันได้ยกที่ดินดังกล่าวให้เป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องร่วมกันกับนางเซาะตั้งแต่วันที่ ๔ กันยายน ๒๕๑๕ ซึ่งเป็นเวลาก่อนที่โจทก์จะนำยึดบ้านพิพาทในวันที่ ๒๕ กุมภาพันธ์ ๒๕๑๗ และผู้ร้องมีนายลี นิยมราชจำเลยที่ ๑, นายมุ อาคำ จำเลยที่ ๒, นายเซาะอาคำ นายซัน สวนดี และนายบ๊ะ อาคำผู้ใหญ่บ้านมาเบิกความสนับสนุนผู้ร้อง อีกว่า นายซันเป็นผู้ปลูกสร้างบ้านพิพาทแล้วยกให้ผู้ร้องกับนางเซาะซึ่งเป็นหลานเมื่อ ๑๐ ปีเศษมาแล้ว

แม้การยกให้จะไม่ได้ทำเป็นหนังสือและจดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ก็ตามก็ไม่ทำให้การให้ไร้ผล เพราะต่อมาผู้ร้องได้เป็นเจ้าของรวมในที่ดินซึ่งบ้านพิพาทปลูกอยู่ จึงเป็นเจ้าของรวมในบ้านพิพาทซึ่งเป็นส่วนควบกับที่ดินนั้นด้วย จำเลยทั้งสองมิได้มีส่วนเป็นจ้าของในบ้านพิพาทแต่อย่างใด แม้โจทก์จะมีเอกสารหมาย จ.๑ ว่า จำเลยเป็นหัวหน้าครอบครัวก็จะฟังไปถึงกับว่า จำเลยเป็นเจ้าของบ้านพิพาทด้วยไม่ได้ เอกสาร จ.๑ หรือทะเบียนนั้นแสดงให้เห็นแต่เพียงความสัมพันธ์ของครอบครัวเท่านั้น หาได้เป็นหลักฐานกรรมสิทธิ์แต่ประการใดไม่ สรุปแล้วศาลฎีกาเชื่อว่าบ้านพิพาทมิใช่ของจำเลยทั้งสอง โจทก์จึงนำยึดบ้านพิพาทเพื่อชำระหนี้ตามคำพิพากษาหาได้ไม่ ฎีกาของโจทก์ฟังไม่ขึ้น