เนื้อความคำพิพากษา
โจทก์ ฟ้อง ว่า เมื่อ วันที่ 1 กันยายน 2527 เวลา กลางคืน หลังเที่ยงจำเลย ได้ กระทำ ผิด ต่อ กฎหมาย หลายกรรม ต่างกัน กล่าวคือ (ก) จำเลยได้ บุกรุก เข้า ไป ใน บ้าน อัน เป็น เคหสถาน ที่อยู่ อาศัย ของนาย หละ หนองสิงห์ ผู้เสียหาย โดย ไม่ ได้ รับ อนุญาต และ ไม่ มี เหตุอัน สมควร อัน เป็น การ รบกวน การ ครอบครอง อสังหาริมทรัพย์ ของผู้เสียหาย โดย ปกติสุข (ข) จำเลย ได้ ดูหมิ่น ผู้เสียหาย ซึ่ง หน้าขอ ให้ ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364, 365, 393, 91 จำเลย ให้การ รับสารภาพ ศาลชั้นต้น พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา362, 364, 365, 393, 91 ลงโทษ ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 ซึ่ง เป็นบทหนัก ตาม มาตรา 90 จำคุก 1 ปี
ปรับ 2,000 บาท จำเลย ให้การ รับสารภาพ และ ไม่ ปรากฏ ว่า จำเลย เคย ต้องโทษ จำคุก มา ก่อน มี เหตุ บรรเทา โทษ ลดโทษ ให้ กึ่ง หนึ่ง ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 คง จำคุก 6 เดือนปรับ 1,000 บาท โทษ จำคุก ให้ รอ การ ลงโทษ ไว้ มี กำหนด 2 ปี โจทก์ อุทธรณ์ ว่า การ กระทำ ของ จำเลย เป็น ความผิด หลาย กรรม ต่างกัน ศาลอุทธรณ์ พิจารณา แล้ว วินิจฉัย ว่า การ กระทำ ของ จำเลย เป็น กรรมเดียว เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลาย บท พิพากษา ยืน โจทก์ ฎีกา ศาลฎีกา วินิจฉัย ว่า การ ที่ จำเลย บุกรุก เข้า ไป ใน บ้าน ของผู้เสียหาย แล้ว ดูหมิ่น ผู้เสียหาย ใน ทันที ทันใด อัน เป็น การกระทำ ที่ ต่อเนื่อง กัน โดย มี เจตนา อัน แท้จริง เพื่อ
ดูหมิ่นผู้เสียหาย ย่อม ถือ ว่า การ กระทำ ของ จำเลย เป็น กรรม เดียว แต่เป็น ความผิด ต่อ กฎหมาย หลายบท ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 90 ซึ่งบัญญัติ ให้ ใช้ กฎหมาย บท ที่ มี โทษ หนัก ที่สุด ลงโทษ แก่ จำเลยแม้ โจทก์ จะ แยก บรรยาย การ กระทำ ผิด ของ จำเลย มา ใน ฟ้อง เป็นข้อ ก. และ ข้อ ข. เพื่อ แสดง ให้ เห็น ว่า เป็น การ กระทำ ผิด ต่อกฎหมาย หลาย กรรม ต่างกัน และ จำเลย ได้ ให้การ รับสารภาพ ก็ ตาม ศาลจะ ลงโทษ จำเลย หลาย กรรม เป็น กระทง ความผิด ไม่ ได้ สำหรับ ความผิดฐาน บุกรุก ที่ ศาลล่าง ทั้ง สอง พิพากษา ว่า จำเลย มี ความผิด ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 362, 364, 365 นั้น ศาลฎีกา เห็นว่า เมื่อจำเลย มี ความผิด ตาม มาตรา 365 แล้ว ก็ ไม่ จำต้อง ยก มาตรา 362, 364ขึ้น ปรับ บท ลงโทษ อีก พิพากษา แก้ ใน ส่วน ที่ เกี่ยวกับ ความผิด ฐาน บุกรุก เป็น ว่าจำเลย มี ความผิด ตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 365 นอกจาก ที่ แก้ คงให้ เป็น ไป ตาม คำพิพากษา ศาลอุทธรณ์.
