คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์ได้เอาประกันภัยรถยนต์ของโจทก์ไว้แก่จำเลย ลูกจ้างของโจทก์ขับรถยนต์ดังกล่าวไปชนรถยนต์ขององค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ (ร.ส.พ.) เสียหายจำเลยไม่ยอมชำระค่าเสียหายให้แก่องค์การ ร.ส.พ. องค์การ ร.ส.พ. จึงฟ้องโจทก์และจำเลยให้ร่วมกันใช้ค่าเสียหาย ศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยร่วมกันชำระค่าเสียหายและดอกเบี้ยแก่องค์การ ร.ส.พ. คดีถึงที่สุด องค์การ ร.ส.พ. จะบังคับคดีเอาแก่ทรัพย์สินของโจทก์ โจทก์จึงชำระหนี้ให้แก่องค์การ ร.ส.พ. จำเลยมีหน้าที่จะต้องรับผิดต่อโจทก์ตามจำนวนเงินที่โจทก์ได้ชำระหนี้ไป จึงขอให้พิพากษาบังคับจำเลยชำระเงินดังกล่าวแก่โจทก์จำเลยให้การว่า รถยนต์โจทก์ที่เอาประกันภัยไว้มิได้เกิดวินาศภัย จำเลยไม่ต้องรับผิด และโจทก์ฟ้องคดีพ้นกำหนดสองปีคดีจึงขาดอายุความศาลชั้นต้นพิจารณาแล้วพิพากษาให้จำเลยใช้เงินแก่โจทก์ตามฟ้องจำเลยอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์วินิจฉัยว่าคดีโจทก์ขาดอายุความ พิพากษากลับให้ยกฟ้องโจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า คดีมีปัญหาในชั้นฎีกาแต่เพียงว่า คดีโจทก์ขาดอายุความดังคำวินิจฉัยของศาลอุทธรณ์หรือไม่ เห็นว่าศาลพิพากษาให้โจทก์จำเลยร่วมกันใช้ค่าสินไหมทดแทนพร้อมด้วยค่าฤชาธรรมเนียมแก่องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ ตามคดีแพ่งหมายเลขแดงที่ 8031/2522 ของศาลแพ่ง คดีถึงที่สุดแล้ว เป็นที่เห็นได้ว่าโจทก์ต้องร่วมรับผิดกับลูกจ้างในผลแห่งละเมิดที่ลูกจ้างได้กระทำไปในทางการที่จ้างนั้น ส่วนจำเลยต้องร่วมรับผิดตามกรมธรรม์ประกันภัย เมื่อโจทก์ได้ใช้เงินแก่องค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ไปตามคำพิพากษาแล้ว โจทก์ย่อมเข้าสู่ฐานะเป็นผู้รับช่วงสิทธิขององค์การรับส่งสินค้าและพัสดุภัณฑ์ด้วยอำนาจกฎหมายฟ้องจำเลยผู้เป็นลูกหนี้ร่วมตามคำพิพากษาดังกล่าวได้ สิทธิเรียกร้องนี้ไม่มีกฎหมายบัญญัติอายุความไว้ จึงต้องถือว่ามีอายุความสิบปี ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 164พิพากษากลับ บังคับคดีตามคำพิพากษาศาลชั้นต้น
