คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยขนสุราเกิน ๑๐ ลิตร์ จากตำบลพระบรมราชวัง ไปถึงตำบลเทพศิรินทร์โดยมิได้รับอนุญาต ขอให้ลงโทษและริบสุราของกลาง
จำเลยให้การรับสารภาพ นายชุนยื่นคำร้องเข้ามาว่าเป็นเจ้าของสุรา ได้สั่งให้จำเลยขนจากตำบลพระบรมมหาราชวังไปยังตำบลวัดมรรณ์พ ตามใบขนที่เจ้าพนักงานออกให้ แต่จำเลยขนไปผิดตำบลจากใบขนโดยผู้ร้องไม่มีส่วนรู้เห็นในการกระทำของจำเลย ขอให้ศาลสั่งคืนสุราให้แก่ผู้ร้อง ศาลชั้นต้นลงโทษปรับและริบสุราของกลาง นายซุนผู้ร้องอุทธรณ์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ตาม ก.ม.อาญา ม.๒๗ มีว่า ในการริบทรัพย์ถ้าทรัพย์มีเจ้าของควรได้คืนตามกฎหมายมีให้ริบ อีกตอนหนึ่งว่า สิ่งของที่บุคคลใช้หรือมีไว้โดยเจตนาจะใช้สำหรับกระทำความผิด ท่านว่าเป็นของควรริบ เว้นแต่ถ้าสิ่งของที่ว่าในข้อนี้เป็นของผู้อื่นที่เขามิได้รู้เห็นเป็นใจด้วยในการกระทำผิดหรือเจตนาที่จะกระทำผิด ท่านว่ามีควรริบ ฉะนั้นควรไต่สวนคำร้องของนายชุน พิพากษาให้ศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้วสั่งใหม่
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา ขอให้ศาลริบสุราของกลางโดยไม่ต้องให้ศาลไต่สวนก่อน
ศาลฎีกาเห็นว่า ตามคำร้องของผู้ร้องมิได้แสดงเหตุให้เห็นว่า การที่จำเลยผู้เป็นลูกจ้างขนสุราไปต่างตำบลจนถูกจับนั้นจำเลยได้กระทำ+ไปโดยทุจจริต หรือด้วยความจำเป็นอย่างไรเลยจึงไม่มีเหตุที่จะต้องไต่สวนพะยานผู้ร้องเพื่อคืนสุราให้ เพราะการกระทำของจำเลยเช่นนี้เป็นเหตุให้ศาลสั่งริบสุราได้แล้วตามพ.ร.บ.ภาษีชั้นใน จ.ศ.๑๒๔๘ มาตรา ๑๒
Result
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ให้ริบสุราของกลาง
