คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยกับพวกบุกรุกเข้ามาทำนาในที่พิพาทซึ่งนายหล่า ห่อมกระโทกตีชำระหนี้ให้โจทก์แล้ว โดยเข้ามาไถต้นข้าวกล้าที่โจทก์ปลูกไว้เสียหาย และทำให้โจทก์ต้องขาดรายได้จากการทำนา จึงขอให้ศาลขับไล่จำเลยและบริวารออกไปจากที่พิพาทพร้อมทั้งชดใช้ค่าเสียหายจำเลยให้การว่า ฟ้องโจทก์เคลือบคลุม ที่พิพาทไม่ใช่ของโจทก์แต่เป็นของนายหล่า ห่อมกระโทก เอามาค้ำประกันเงินกู้จากโจทก์ นายหล่าถึงแก่กรรมแล้วที่พิพาทจึงตกเป็นของทายาทนายหล่า ขอให้ยกฟ้องศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ววินิจฉัยว่า ฟ้องโจทก์ไม่เคลือบคลุม ที่ดินพิพาทเป็นของนายหล่า ห่อมกระโทก เอาไปค้ำประกันเงินกู้ไว้กับโจทก์ มิได้เอาไปตีใช้หนี้ให้แก่โจทก์แต่อย่างใด เมื่อนายหล่าถึงแก่ความตาย ที่พิพาทย่อมตกเป็นมรดกได้แก่ทายาท
โจทก์ฟ้องขับไล่ไม่ได้ ข้อเท็จจริงยังฟังไม่ได้ว่าโจทก์ได้หว่านข้าวในที่พิพาท จึงเรียกค่าเสียหายไม่ได้ พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาฟังว่า นายหล่ามอบนาพิพาทให้โจทก์เป็นประกันเงินกู้ และให้ทำกินต่างดอกเบี้ย และวินิจฉัยปัญหาข้อกฎหมายว่าการที่โจทก์ยึดถือครอบครองนาพิพาทดังกล่าวไว้ มิใช่ยึดถือครอบครองโดยปราศจากสิทธิ โจทก์ย่อมมีสิทธิครอบครองนาพิพาทไว้จนกว่าจะได้รับชำระหนี้ครบถ้วนตามสัญญา เมื่อจำเลยได้บุกรุกเข้าไปทำนาในที่พิพาท จึงเป็นการละเมิดสิทธิครอบครองของโจทก์พิพากษาแก้ เป็นว่าให้ขับไล่จำเลยและบริวารที่บุกรุกเข้าไปในนาพิพาทออกไปจากนาพิพาท ห้ามจำเลยและบริวารเกี่ยวข้อง และให้จำเลยที่บุกรุกเข้าไปในที่พิพาทชดใช้ค่าเสียหายให้โจทก์ปีละ 4,300 บาท
