คำฟ้องและคำให้การ
โจทย์ฟ้องว่าจำเลยทั้ง ๒ ต่างสมัคร์ใจชกต่อยกัน นางเปลื้องมีบาดเจ็บ ขอให้ลงโทษตามกฎหมายอาญา ม.๒๕๔ ปรากฎตามคำชันสูตร์ว่าบาดแผลของนางเปลื้องเป็นเพียงผื่นแดง ๆ เท่านั้น ศาลชั้นต้นสั่งงดสืบพะยานโดยกล่าวว่าเมื่อบาดแผลของนางเปลื้องไม่ถึงบาดเจ็บก็จะลงโทษจำเลยตามมาตรา ๓๓๘ (๓) ไม่ได้ เพราะมาตรานั้นมิใช่กรณีวิวาท จึงให้ยกฟ้องโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าลงโทษตาม ๓๓๘ (๓) ได้ จึงให้ศาลชั้นต้นพิจารณาคดีต่อไป ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลชั้นต้นโดยอ้างคำพิพากษาฎีกาที่ ๙๓๒/๒๔๗๘ เป็นบันทัดฐาน
