เนื้อความคำพิพากษา
ผู้ร้องเป็นผู้ว่าราชการจังหวัดยื่นคำร้องขอให้ปล่อยทรัพย์ที่โจทก์นำยึดอ้างว่าทรัพย์ที่โจทก์นำยึดตั้งอยู่บนเกาะกลางน้ำเรียกว่าเกาะค้อซึ่งเป็นทรัพย์สินของแผ่นดิน รัฐบาลได้มีประกาศห้ามมิให้ผู้ใดเข้ายึดถือทำประโยชน์โจทก์ให้การว่า ที่สวนจากที่โจทก์นำยึดเป็นของลูกหนี้ตามคำพิพากษา ถือสิทธิเป็นเจ้าของโจทก์แถลงรับในรายงานว่าที่ดินที่โจทก์นำยึดเป็นที่ดินซึ่งอยู่บนเกาะค้อ ๆ ตั้งอยู่กลางน้ำมีน้ำในแม่น้ำตรังล้อมรอบศาลชั้นต้นสืบตัวผู้ร้องและโจทก์ วินิจฉัยว่า เกาะค้อเป็นทรัพย์สินของแผ่นดินที่ที่โจทก์นำยึดอยู่บนเกาะค้อ จึงเป็นทรัพย์สินของแผ่นดินด้วยจึงยึดไม่ได้ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1307 พิพากษาให้ปล่อยทรัพย์ที่ยึดโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
คดีนี้ปรากฏตามคำแถลงรับของโจทก์เพียงว่าที่รายพิพาทเป็นที่ดินซึ่งอยู่บนเกาะค้อตั้งอยู่กลางแม่น้ำ มีน้ำในแม่น้ำล้อมรอบ ข้อเท็จจริงดังกล่าวยังไม่พอฟังว่าที่รายพิพาทเป็นทรัพย์สินของลูกหนี้ตามคำพิพากษาหรือไม่ และเห็นว่ากรณีไม่เข้าตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 1309 เพราะโจทก์ยังโต้เถียงอยู่ว่าทรัพย์สินรายพิพาทเป็นของจำเลยและจะเห็นได้ว่าเกาะต่าง ๆ ในประเทศซึ่งราษฎรถือกรรมสิทธิ์หรือมีสิทธิครอบครองก็มีอยู่เป็นอันมาก หาใช่ทรัพย์สินของแผ่นดินทั้งหมดไม่ จึงเป็นข้อที่จะต้องนำสืบดังโจทก์ฎีกามา
Result
พิพากษายกคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ให้ศาลชั้นต้นสืบพยานแล้วพิพากษาใหม่
