คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้ศาลชั้นต้นมีคำสั่งพิทักษ์ทรัพย์จำเลยทั้งสี่เด็ดขาด เจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ มีคำสั่งให้ธนาคารผู้ร้องส่งเงินของจำเลยที่ ๑ ตามใบรับฝากเงินประจำไปยังเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ ผู้ร้องจึงยื่นคำร้องต่อศาลว่า เงินตามใบรับฝากประจำจำเลยที่ ๑ ได้จำนำแก่ผู้ร้องไว้เป็นประกันหนี้ที่จำเลยที่ ๑ มีต่อผู้ร้อง โดยผู้ร้องค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ผู้ร้องได้ชำระหนี้ของจำเลยที่ ๑ ให้กรมทางหลวงไปตามสัญญาค้ำประกันแล้ว ผู้ร้องจึงมีสิทธิยึดเงินประกันไว้และเป็นเจ้าหนี้บุริมสิทธิในอันที่จะได้รับชำระหนี้ก่อนเจ้าหนี้อื่น ขอให้มีคำสั่งเพิกถอนคำสั่งของเจ้าพนักงานพิทักษ์ทรัพย์ เจ้าพนักงานพิทักษ์ยื่นคำแถลงคัดค้านว่า เงินตามใบรับฝากเป็นเงินฝากมิใช่ทรัพย์ที่จำเลยที่ ๑ จำนำไว้กับผู้ร้อง ผู้ร้องไม่เป็นเจ้าหนี้ผู้ทรงบุริมสิทธิ เงินจำนวนที่ฝากไว้จึงเป็นเงินของจำเลยที่ ๑ ซึ่งมีอยู่ในระยะเวลาเริ่มต้นแห่งการล้มละลายอันอาจแบ่งแก่เจ้าหนี้ได้ตามพระราชบัญญัติล้มละลาย พ.ศ. ๒๔๔๘ มาตรา ๑๐๙
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นมีคำสั่งให้ยกคำร้อง
ผู้ร้องอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ผู้ร้องฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๑ ฝากเงินไว้กับผู้ร้องเงินที่ฝากย่อมตกเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้อง ผู้ร้องคงมีหน้าที่ต้องคืนให้ครบจำนวน การที่จำเลยที่ ๑ ตกลงมอบเงินฝากพร้อมใบรับฝากแก่ผู้ร้อง เพื่อเป็นประกันความเสียหายที่ผู้ร้องออกหนังสือค้ำประกันจำเลยที่ ๑ ไว้ต่อกรมทางหลวง ให้ผู้ร้องมีอำนาจหักเงินจากบัญชีเงินฝากของจำเลยที่ ๑ ชำระค่าเสียหายที่ผู้ร้องชดใช้แทนได้ทันที และจำเลยที่ ๑ จะไม่ถอนเงินจนกว่าผู้ร้องจะพ้นภาระความรับผิดชอบตามหนังสือค้ำประกันนั้น เป็นเรื่องความตกลงในการฝากเงินนั่นเองหาทำให้ตัวเงินตามจำนวนในบัญชีเงินฝากตกเป็นกรรมสิทธิ์ของจำเลยที่ ๑ อันผู้ร้องได้ยึดไว้เพื่อเป็นประกันการชำระหนี้ไม่ ความตกลงดังกล่าวจึงไม่เป็นการจำนำเงินฝาก
Result
พิพากษายืน.
