คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ลงโทษจำเลยฐานลักทรัพย์หรือรับของโจรตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 335, 357 และให้คืนของกลางแก่เจ้าทรัพย์ จำเลยรับสารภาพฐานรับของโจร และขอให้รอการลงโทษ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาว่าจำเลยมีความผิดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 357 วางโทษจำคุก 3 ปี ลดตามประมวลกฎหมายอาญามาตรา 76 กึ่งหนึ่ง จำคุก 1 ปี 6 เดือนจำเลยรับสารภาพ ลดโทษกึ่งหนึ่งตามมาตรา 78 คงจำคุก 9 เดือน ไม่รอการลงโทษ จำเลยอุทธณณ์ขอให้รอการลงโทษโดยยื่นใบรับรองของโรงเรียนมาพร้อมอุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษาแก้ให้รอการลงโทษจำเลยไว้ภายในกำหนด 2 ปีตาม ประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 56
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า จำเลยกำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ ใบรับรองของโรงเรียนที่จำเลยส่งพร้อมคำฟ้องอุทธรณ์ แม้จะไม่มีพยานบุคคลรับรองความถูกต้องแท้จริง แต่โจทก์ก็มิได้แก้อุทธรณ์หรือคัดค้านในชั้นนั้นและแม้จะเป็นการอ้างพยานเอกสารโดยผิดระเบียบ แต่เพื่อประโยชน์แห่งความยุติธรรม ศาลก็มีอำนาจรับฟังพยานหลักฐานเช่นนี้ได้ ในเมื่อจำเป็นต้องสืบพยานหลักฐาน อันสำคัญซึ่งเกี่ยวกับประเด็นข้อสำคัญในคดี ทั้งนี้ ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 87(2)จำเลยไม่เคยกระทำความผิดมาก่อน หากอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดีอาจช่วยให้จำเลยกลับตัวได้ การที่จำเลยกำลังศึกษาเล่าเรียนอยู่ก็นับว่ากำลังอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดี เมื่อเปรียบเทียบกับการให้จำคุกจำเลยไปทีเดียว ก็เห็นว่าการรอการลงโทษเพื่อให้โอกาสจำเลยกลับไปอยู่ในสิ่งแวดล้อมที่ดีเช่นนั้น จะเป็นผลดีแก่จำเลยในทางกลับตัวได้ยิ่งกว่าการให้รอการลงโทษจำเลยไว้ จึงเป็นการสมควร
Result
พิพากษายืน.
