คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เป็นเจ้าของผู้จัดการโรงแรมยี่ห้อเค่งพัง ได้เปิดทำการมา ๔ ปีแล้วเมื่อมีบุคคลมาพักโรงแรม และชำระค่าเช่าที่พักแก่โจทก์ๆ ก็จัดการออกใบรับเงิน และปิดอากรมหรสพในใบรับเงินทุกรายครบถ้วนตลอดมา. จำเลยที่ ๑ เป็นสรรพกรจังหวัด ได้เรียกเก็บเงินภาษีโรงแรมภัตตาคารจากโจทก์ โดยไม่ชอบ โจทก์จึงไม่ชำระ ต่อมาจำเลยที่ ๒ ผู้เป็นนายอำเภอได้บังอาจออกหมายยึดทรัพย์-ของโจทก์ เพื่อเอาชำระเงินที่จำเลยที่ ๑ เรียกเก็บจากโจทก์ การกระทำของจำเลยเป็นการละเมิดไม่ชอบด้วยกฎหมาย ทำให้โจทก์เสียหาย จึงขอให้ศาลสั่งว่าการกระทำของจำเลยไม่ชอบและให้จำเลยถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิจารณาแล้ว เห็นว่า โจทก์มิได้ค้างชำระภาษีอากรรายนี้ ไม่มีหนี้ที่จะทำให้จำเลยมีอำนาจยึดทรัพย์ของโจทก์ได้ จึงพิพากษาให้จำเลยถอนการยึดทรัพย์ของโจทก์
จำเลยอุทธรณ์,
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
จำเลยฎีกา, ศาลฎีกาตรวจสำนวนแล้ว โจทก์ว่าผู้ที่มาพักโรงแรมนั้น โจทก์มิได้เก็บค่าพักทุกคน เช่นเป็นญาติพี่น้อง ผู้คุ้นเคยนับถือองค์การของรัฐบาล ตลอดจนทหาร แต่ต้องจดชื่อลงในแบบ ร.ร. ๔ ทุกคน เพราะตำรวจบังคับให้ลง คนที่ไม่ได้เก็บค่าเช่าก็ไม่ได้ออกใบเสร็จรับเงินและไม่ได้ปิดอากรมหรสพ ซึ่งฝ่ายจำเลยว่า ควรต้องเสียค่าพักและออกใบเสร็จปิดอากรมหรสพทุกราย ศาลฎีกาได้พิจารณาดูตาม พ.ร.บ.แก้ไขเพิ่มเติมประมวลรัษฎากร (ฉะบับที่ ๕) พ.ศ. ๒๔๘๙ แล้ว เห็นว่า การจัดเก็บภาษีโรงแรมภัตตาคารก็ดีการชำระภาษีก็ดี ท่านให้เรียกเก็บหรือชำระจากค่าเช่าที่พักในอัตราร้อยละ ๒๐ ของเงินที่โรงแรมภัตตาคารเรียกเก็บเป็นค่าเช่าที่พัก แล้วปิดอากรแสตมป์เท่ากับจำนวนภาษีดังนี้ การพักโดยมิได้เสียค่าเช่าที่พักย่อมไม่มีจำนวนเงินที่จะออกใบรับ และคำนวณค่าภาษีที่จะปิดอากรแสตมป์ ฯลฯ
Result
จึงพิพากษายืน./
