คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยที่ 1-2 ทำสัญญากู้เงินโจทก์ไป 420 บาทแล้วไปขอกู้อีก 180 บาท รวม 600 บาท แล้วจำเลยทำสัญญาขายที่นารายพิพาทของจำเลยให้โจทก์เป็นราคา 600 บาท เป็นการหักชำระหนี้เงินกู้กัน แล้วโจทก์ก็ให้จำเลยที่ 3 ผู้เป็นบบัตร์เขยจำเลยที่ 1-2 เช่าทำ ศาลฎีกาตัดสินยืนตามศาลอุทธรณ์ว่าการซื้อขายที่นารายพิพาทนี้ไม่ได้ทำถูกต้องตามกฎหมายเป็นโมฆะ โจทก์ยังไม่ได้กรรมสิทธิในที่นารายนี้ แต่จำเลยต้องคืนเงิน 600 บาทให้โจทก์ตามมาตรา 406 ส่วนในเรื่องดอกเบี้ยในเงินจำนวนนี้ ที่ศาลอุทธรณ์บังคับให้จำเลยที่ 1-2 เสียตั้งแต่วันทำสัญญาซื้อขายนั้นยังไม่ถูก
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าจำเลยต้องรับผิดในดอกเบี้ยตั้งแต่วันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะใช้เงินเสร็จ
