คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยทำสัญญาเช่าที่ดินของโจทก์มีกำหนดเวลาสิบปีแต่มิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ สัญญาเช่าจึงมีผลบังคับเพียงสามปี ต่อมาโจทก์ได้บอกเลิกสัญญาเช่าดังกล่าวแก่จำเลย แต่จำเลยไม่ยอมออกไป จึงขอให้พิพากษาบังคับจำเลยให้การว่า สัญญาเช่าเป็นสัญญาต่างตอบแทน เพราะจำเลยยอมยกสิ่งปลูกสร้างให้แก่โจทก์ แม้จะมิได้จดทะเบียนต่อพนักงานเจ้าหน้าที่ โจทก์ก็ต้องผูกพันตามสัญญา จำเลยมีสิทธิอยู่ในที่เช่าจนครบกำหนดสิบปี โจทก์ไม่มีสิทธิฟ้องจำเลยศาลชั้นต้นวินิจฉัยว่าสัญญาเช่าเป็นสัญญาต่างตอบแทน โจทก์ไม่มีสิทธิบอกเลิกสัญญา พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ข้อความในสัญญาข้อ 7 วรรคท้ายนั้นระบุไว้แจ้งชัดว่า"อาคารที่ได้ปลูกสร้างลงใหม่"
คำว่า "ใหม่" ในที่นี้จึงไม่หมายถึงอาคารเดิมที่จำเลยได้ปลูกสร้างไว้ก่อนแล้วดังที่ระบุไว้ในข้อ 2 คือ ตึกแถวสองชั้น 2 ห้อง เรือนแถวสองชั้นเรือนแถวไม้หนึ่งชั้น 3 ห้อง และเรือนไม้ไม่มีฝามุงสังกะสีอันมีอยู่ในขณะทำสัญญา ซึ่งอาคารและสิ่งปลูกสร้างตามข้อ 2 นี้ จำเลยจะต้องยกให้โจทก์ตามสัญญาข้อ 13 ตามสัญญาเช่าระหว่างโจทก์จำเลยจึงมีอาคารและสิ่งปลูกสร้างอยู่สองประเภทคือ ประเภท "เก่า" ตามข้อ 2 และประเภท "ใหม่" ตามข้อ 7 การที่จำเลยรื้ออาคารและสิ่งปลูกสร้างประเภทใหม่ไปตามที่โจทก์ตกลง จำเลยก็ยังมีอาคารและสิ่งปลูกสร้างประเภทเก่าที่จะต้องยกให้โจทก์อยู่อีก การที่จำเลยจะต้องยกอาคารและสิ่งปลูกสร้างประเภท "เก่า" ตามข้อ 2 ให้โจทก์ตามที่ตกลงกันในข้อ 13 อีกโสดหนึ่งต่างหากจากค่าเช่าซึ่งมีเพียงเล็กน้อยคือตารางวาละ 4 บาทต่อปีนั้น
ย่อมแสดงให้เห็นเจตนาของโจทก์จำเลยได้ว่า มุ่งที่จะผูกพันกันเป็นเวลาถึงสิบปี โดยจำเลยต้องการเวลานาน ส่วนโจทก์ก็ต้องการอาคารและสิ่งปลูกสร้างตามข้อ 2 และข้อ 13 เจตนาอันแท้จริงของคู่สัญญามีดังนี้ สัญญาเช่าตามเอกสารหมายเลข 1 ท้ายฟ้อง จึงเป็นสัญญาต่างตอบแทนยิ่งกว่าสัญญาเช่าธรรมดา โจทก์จำต้องถูกผูกพันตามสัญญานั้น จะบอกเลิกสัญญาและขับไล่จำเลยก่อนครบกำหนดเวลาสิบปีหาได้ไม่พิพากษายืน
