คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องขอให้ห้ามจำเลยและพนักงานเจ้าหน้าที่ตามประมวลรัษฎากรใช้สิทธิเรียกร้องบังคับยึดทรัพย์สินของโจทก์ชำระหนี้ค่าภาษีอากรค้างอันเนื่องมาจากเงินได้ของโจทก์ในปีภาษี พ.ศ. 2506 และขอให้พิพากษาว่าหนี้ค่าภาษีอากรค้างดังกล่าวขาดอายุความแล้ว วันนัดชี้สองสถาน ศาลชั้นต้นสั่งให้โจทก์ชำระค่าขึ้นศาลอย่างคดีมีทุนทรัพย์ โดยให้นำมาชำระภายใน 15 วัน พอถึงวันครบกำหนด
โจทก์ยื่นคำร้องขอให้สั่งยกเลิกคำสั่ง ศาลสั่งว่าจะสั่งคำร้องในวันนัดชี้สองสถาน พอถึงวันนัดเห็นว่าคดีพอวินิจฉัยได้แล้ว ให้งดสืบพยานแล้วพิพากษายกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้น ให้ศาลชั้นต้นพิจารณาสั่งคำร้องของโจทก์ แล้วดำเนินการพิจารณาและพิพากษาใหม่ ตามรูปคดี ศาลชั้นต้นอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์แล้วมีคำสั่งว่า ให้ยกคำร้องของโจทก์ ให้โจทก์นำเงินมาชำระต่อศาลภายใน 15 วัน
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยข้อกฎหมายว่า "คดีนี้ศาลอุทธรณ์พิพากษายกคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพราะเหตุที่ศาลชั้นต้นมิได้ปฏิบัติตามบทบัญญัติแห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง คือพิพากษาชี้ขาดคดีไปโดยยังไม่ได้สั่งคำร้องของโจทก์ที่ขอให้เพิกถอนคำสั่งให้โจทก์ชำระเงินค่าขึ้นศาลเพิ่มศาลอุทธรณ์มิได้ยกคำพิพากษาศาลชั้นต้นเพราะเหตุคดีมีทุนทรัพย์หรือไม่ คำสั่งที่ว่าคดีโจทก์เป็นคดีมีทุนทรัพย์นั้น เป็นคำสั่งของศาลชั้นต้นที่สั่งหลังจากอ่านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ดังกล่าว หากโจทก์มีสิทธิคัดค้านคำสั่งนั้นได้ตามกฎหมายอย่างไร ก็ชอบที่จะอุทธรณ์คำสั่งดังกล่าวไปยังศาลอุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มิใช่อุทธรณ์มายังศาลฎีกาฎีกาของโจทก์จึงมิใช่เป็นฎีกาโต้แย้งในประเด็นที่ศาลอุทธรณ์พิพากษาจึงไม่เป็นฎีกาคัดค้านคำพิพากษาศาลอุทธรณ์ ตามบทบัญญัติมาตรา 247 แห่งประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง ศาลฎีกาจึงไม่รับวินิจฉัยพิพากษายกฎีกาโจทก์ คืนค่าธรรมเนียมศาลชั้นฎีกาทั้งหมดให้โจทก์"
