คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยที่ ๑ ลงลายมือชื่อสั่งจ่ายเช็คจำนวนเงิน ๕๐,๐๐๐ บาท ลงวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๕๒๗ เพื่อชำระหนี้ให้โจทก์โดยจำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อสลักหลังเช็คเป็นอาวัลให้โจทก์เมื่อเช็คถึงกำหนดโจทก์ได้นำไปเรียกเก็บเงินแต่ธนาคารปฏิเสธการจ่ายเงินตามเช็ค ขอให้บังคับจำเลยทั้งสองชำระเงินตามเช็คพร้อมดอกเบี้ย จำเลยที่ ๑ ขาดนัดยื่นคำให้การและขาดนัดพิจารณา จำเลยที่ ๒ ให้การว่า จำเลยที่ ๒ เป็นเพียงผู้รับฝากเช็คตามฟ้องจากผู้อื่นให้นำไปชำระหนี้แก่โจทก์ ส่วนหนี้ระหว่างจำเลยที่ ๑ กับบุคคลภายนอกจะมีต่อกันอย่างไร จำเลยที่ ๒ ไม่ทราบขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยที่ ๑ ชำระเงินจำนวน ๕๒,๐๙๓.๗๕ บาทให้แก่โจทก์ ถ้าไม่ชำระให้จำเลยที่ ๒ ชำระแทน และให้จำเลยร่วมกันเสียดอกเบี้ยในอัตราร้อยละเจ็ดครึ่งของเงินจำนวน ๕๐,๐๐๐ บาทนับถัดจากวันฟ้องเป็นต้นไปจนกว่าจะชำระเสร็จแก่โจทก์ จำเลยที่ ๒ อุทธรณ์
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน จำเลยที่ ๒ ฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า ที่จำเลยที่ ๒ ฎีกาว่า โจทก์ฟ้องว่าจำเลยที่ ๑ ออกเช็คพิพาทเพื่อชำระหนี้ให้โจทก์โดยมีจำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อสลักหลัง แต่ทางพิจารณาโจทก์นำสืบว่าจำเลยที่ ๒ นำเช็คของจำเลยที่ ๑ มาชำระหนี้ของจำเลยที่ ๒ เองต่อโจทก์โดยจำเลยที่ ๒ ลงลายมือชื่อสลักหลังไว้เป็นการนำสืบข้อเท็จจริงต่างจากฟ้องนั้น เห็นว่า เมื่อจำเลยที่ ๒ เป็นผู้สลักหลังเช็คพิพาทและจะต้องรับผิดตามเนื้อความในเช็คแล้ว เป็นอันถือได้ว่าจำเลยที่ ๒ มีความผูกพันต่อโจทก์ตามเช็คพิพาท แม้การที่โจทก์ได้เช็คไว้ ข้อเท็จจริงตามทางพิจารณาจะแตกต่างไปจากคำฟ้องบ้างก็ไม่ถึงกับทำให้คดีโจทก์เสียไป
Result
พิพากษายืน.
