คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า โจทก์เข้าทำงานในบริษัทจำเลยตั้งแต่ปี ๒๕๑๘ เมื่อประมาณกลางปี พ.ศ. ๒๕๒๓ จำเลยได้ตั้งกรรมการสอบสวนกรณีโจทก์บกพร่องในการปฏิบัติงาน ผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์มีความบกพร่องเล็กน้อย จำเลยมีคำสั่งให้หักเงินเดือนโจทก์ ๑๐% เป็นเวลา ๖ เดือน ต่อมาโจทก์ยื่นใบลาออก จำเลยไม่อนุญาตให้โจทก์ลาออก โจทก์ตกลงไม่ลาออก คงปฏิบัติงานไปตามปกติ แล้วจำเลยมีคำสั่งพักงานโจทก์และย้ายโจทก์ไปเป็นพนักงานประจำฝ่ายพนักงาน ต่อมาจำเลยมีคำสั่งอนุมัติให้โจทก์ลาออกตามใบลาของโจทก์ที่เคยยื่นไว้ การกระทำของจำเลยทำให้โจทก์ได้รับความเสียหายเป็นการหลีกเลี่ยงไม่ปฏิบัติตามประกาศกระทรวงมหาดไทยเรื่อง การคุ้มครองแรงงาน ฯ เป็นการกระทำที่ไม่เป็นธรรมต่อโจทก์ ขอให้บังคับจำเลยจ่ายค่าชดเชย เงินเดือนระหว่างที่สั่งพักงาน เงินสะสมร้อยละสิบ เงินโบนัส เงินสะสม แก่โจทก์
จำเลยให้การว่า จำเลยตั้งกรรมการสอบสวนการปฏิบัติงานของโจทก์โจทก์ยื่นใบลาออก เนื่องจากต้องรอฟังผลการสอบสวนจำเลยจึงยังมิได้พิจารณาสั่งการเมื่อทราบผลการสอบสวนแล้วจำเลยเห็นว่าโจทก์มิได้ขอยกเลิกใบลาออก จึงได้อนุมัติให้โจทก์ลาออก จำเลยมิได้เลิกจ้างโจทก์จึงไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย ไม่ต้องจ่ายเงินเดือนเงินโบนัส โจทก์มีสิทธิได้เงินทุนเลี้ยงชีพ(เงินสะสม) ไม่ถึงจำนวนตามฟ้อง ขอให้ยกฟ้อง
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแรงงานกลางพิพากษาให้จำเลยจ่ายค่าเสียหาย เงินค่าครองชีพเงินทุนเลี้ยงชีพ (เงินสะสม) (ตั้งแต่วันพักงานจนถึงวันเลิกจ้าง) ดอกเบี้ยเงินทุนเลี้ยงชีพ เงินทุนเลี้ยงชีพ (เงินสะสม) ตั้งแต่วันที่โจทก์เข้าทำงานจนถึงวันที่โจทก์ถูกสั่งพักงาน คำขออื่นให้ยก ผู้พิพากษาสมทบฝ่ายนายจ้างมีความเห็นแย้งว่า ควรพิพากษาให้เงินทุนเลี้ยงชีพ (เงินสะสม) ตั้งแต่วันที่โจทก์เข้าทำงานจนถึงวันอนุญาตให้โจทก์ลาออก คำขออื่นควรให้ยก
จำเลยอุทธรณ์ต่อศาลฎีกา
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาแผนกคดีแรงงานวินิจฉัยว่า หลังจากโจทก์ยื่นใบลาออกจากงานแล้ว จำเลยยังให้โจทก์ทำงานและรับเงินเดือนต่อมาอีกประมาณ ๕ เดือนจำเลยจึงออกคำสั่งพักงานโจทก์และให้ระงับการจ่ายเงินเดือนและเงินอื่นใดตั้งแต่วันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๒๔ ต่อมาจำเลยออกคำสั่งให้ย้ายตำแหน่งโจทก์ไปเป็นพนักงานฝ่ายพนักงาน สำนักงานใหญ่ และให้พักงานงดจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ตั้งแต่วันที่ ๑๖ กันยายน ๒๕๒๔ เป็นต้นไป พฤติการณ์ต่าง ๆ ดังกล่าวนี้แสดงว่า จำเลยไม่ประสงค์จะให้โจทก์ลาออก หากแต่ต้องการจะเอาตัวโจทก์ไว้สอบสวนหาความผิด หากมีความผิดก็จะลงโทษทางวินัยตามควรแก่ความผิดนั้น โจทก์มีความประสงค์จะลาออกตั้งแต่วันที่ ๓๑ตุลาคม ๒๕๒๓ ต่อมาเป็นเวลาเกือบ ๑ ปี
จำเลยที่ ๑ ก็สั่งย้ายโจทก์ไปประจำแผนกอื่น โดยไม่สั่งใบลาออกของโจทก์ และล่วงเลยวันเดือนปีที่โจทก์ประสงค์จะลาออกไปแล้ว ใบลาออกของโจทก์จึงสิ้นผล ไม่เป็นใบลาอีกต่อไป โดยโจทก์ไม่จำต้องถอนใบลานั้น ในคำสั่งจำเลยลงวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ ที่สั่งลงโทษทางวินัยโจทก์โดยการตัดเงินเดือน ๑๐% ของอัตราที่รอการพิจารณาไว้มีกำหนด๖ เดือน คำสั่งฉบับเดียวกันนี้จำเลยยังอนุญาตให้โจทก์ลาออกตั้งแต่วันที่ ๑ มีนาคม ๒๕๒๔ อีก จึงเป็นคำสั่งที่ขัดแย้งกันอยู่ในตัวเอง เพราะ วัน เดือน ปีที่จำเลยเริ่มตัดเงินเดือนโจทก์ก็เป็นวัน เดือน ปี ที่อนุญาตให้โจทก์ลาออกนั่นเอง หากโจทก์พ้นจากการเป็นลูกจ้างไปแล้ว จำเลยจะลงโทษโจทก์ได้อย่างไร เมื่อใบลาออกของโจทก์ไม่มีผลเป็นใบลาอีกต่อไป
คำสั่งของจำเลยที่อนุญาตให้โจทก์ลาออกย้อนไปถึงวันสั่งพักงานโจทก์จึงพลอยไม่มีผลใด ๆ ไปด้วย การสั่งให้โจทก์ลาออกจากงานเมื่อวันที่ ๒๔ พฤศจิกายน ๒๕๒๕ จึงเป็นการเลิกจ้างโจทก์นับจากวันดังกล่าวนั่นเอง ความผิดของโจทก์มีเพียงถูกตัดเงินเดือน ๑๐% เท่านั้น การที่จำเลยไม่ยอมให้โจทก์ลาออกมาแต่แรกก็เพื่อประโยชน์ของจำเลยนั่นเอง เมื่อไม่สามารถจะหาประโยชน์จากสภาพความเป็นลูกจ้างของโจทก์ได้แล้ว จะกลับถือประโยชน์จากใบลาออกซึ่งสิ้นผลแล้วของโจทก์มาแสวงหาประโยชน์ที่ไม่ต้องจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ให้โจทก์อีก จึงเป็นการเลิกจ้างที่ไม่เป็นธรรม ซึ่งศาลมีอำนาจสั่งให้จำเลยชดใช้ค่าเสียหายให้แก่โจทก์ได้ คำสั่งของจำเลยที่ให้ระงับการจ่ายเงินประเภทต่าง
ๆ แก่โจทก์นั้น มีความหมายเพียงแต่ว่า ไม่มีการจ่ายเงินประเภทต่าง ๆ ให้โจทก์ระหว่างพักงานเท่านั้น ถ้าผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์มีความผิดร้ายแรงถึงขึ้นเลิกจ้างได้โดยไม่ต้องบอกกล่าวล่วงหน้าและไม่ต้องจ่ายค่าชดเชย จำเลยก็ไม่ต้องจ่ายเงินบางประเภทแก่โจทก์เป็นผลดีแก่จำเลยมากกว่าจ่ายเงินให้โจทก์ไปก่อนแล้วเรียกคืนในภายหลัง แต่ถ้าผลการสอบสวนปรากฏว่าโจทก์มีความผิดเล็กน้อย มีโทษเพียงถูกตัดเงินเดือน ๑๐% มีกำหนด ๖ เดือนเช่นนี้ จำเลยก็มีสิทธิเพียงตัดเงินเดือนโจทก์ ๑๐% มีกำหนด ๖ เดือนเท่านั้นแต่จะงดจ่ายเงินทุกประเภทตามที่โจทก์มีสิทธิได้รับหาได้ไม่
Result
พิพากษายืน
