คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าจำเลยพูดล่อลวงเด็กหญิง ย.ว่าจะพาไปซื้อเครื่องแต่งตัวให้ ย.หลงเชื่อจึงไปกับจำเลย ๆ พา ย.ไปจังหวัดราชบุรี แล้วได้กอดปล้ำทำอนาจารแก่ ย.แลบอกชายให้แก่ผู้มีชื่อ ดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๒๗๔ ให้จำคุก ๓ ปี ศาลอุทธรณ์ตัดสินแก้ให้วางบท ๒๗๕ แต่กำหนดโทษตามเดิม
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาปัญหากฎหมายในข้อวางบทลงโทษจำเลย
ศาลฎีกาเห็นว่าการที่ ย.ไปกับจำเลยเพราะถูกหลอกลวง จะว่า ย.เต็มใจไปด้วยไม่ได้ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ ให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๗๔ ตามศาลเดิม(หริศ-พิพาก-นล)
