คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้สืบเนื่องมาจากศาลมีคำพิพากษาถึงที่สุดว่า จำเลยทั้งสองมีความผิดฐานร่วมกันมีเฮโรอีนอันเป็นยาเสพติดให้โทษชนิดร้ายแรงในประเภท 1 ไว้ในครอบครองเพื่อจำหน่ายตามพระราชบัญญัติยาเสพติดให้โทษ พ.ศ. 2522 มาตรา 66 วรรคสอง ให้วางโทษประหารชีวิตจำเลยทั้งสอง จำเลยที่ 1 ให้การรับสารภาพในชั้นจับกุมส่วนจำเลยที่ 2 ให้การรับสารภาพตลอดมาเป็นประโยชน์แก่การพิจารณาลดโทษให้ตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 78 ให้จำเลยที่ 1 หนึ่งในสามลดให้จำเลยที่ 2 กึ่งหนึ่ง คงจำคุกจำเลยที่ 1 ตลอดชีวิต จำคุกจำเลยที่ 2 มีกำหนด 30 ปี ของกลางริบผู้ร้องยื่นคำร้องขอคืนรถยนต์ขอกลางอ้างว่าผู้ร้องเป็นเจ้าของได้มอบให้จำเลยที่ 1 ซึ่งเคยเป็นภริยาของผู้ร้องแต่ได้เลิกกันไปนานแล้ว
ไว้รับส่งบุตรของผู้ร้องกับจำเลยที่ 1ไปโรงเรืยน ไม่รู้เห็นเป็นใจในการที่จำเลยทั้งสองนำรถยนต์ของกลางไปใช้ในการกระทำผิด ขอให้สั่งคืนของกลางแก่ผู้ร้องโจทก์ยื่นคำร้องคัดค้านว่า ผู้ร้องไม่ได้เป็นเจ้าของรถยนต์ของกลางทั้งผู้ร้อง รู้เห็นเป็นใจในการกระทำผิดของจำเลยทั้งสองขอให้ยกคำร้องศาลชั้นต้นไต่สวนคำร้องแล้ว มีคำสั่งยกคำร้องผู้ร้องอุทธรณ์ระหว่างพิจารณาของศาลอุทธรณ์ ผู้ร้องถึงแก่ความตายนางสาวจันทิมา พุ่มเรือง ทายาทของผู้ร้องยื่นคำร้องขอเข้าดำเนินคดีต่างผู้ตาย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์อนุญาตศาลอุทธรณ์พิพากษายืนผู้ร้องฎีกาศาลฎีกาฟังข้อเท็จจริงว่า ผู้ร้องได้ยกรถยนต์ของกลางให้เป็นกรรมสิทธิ์แก่จำเลยที่ 1 แล้ว ซึ่งหลังจากยกให้แล้วผู้ร้องก็ไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องด้วย จำเลยที่ 1 เองก็อยู่กันฉันสามีภริยากับผู้ร้องจนเกิดบุตรด้วยกัน 1 คน การที่ผู้ร้องซื้อให้จำเลยที่ 1จึงเป็นธรรมดาของสามีภริยาที่จะซื้อให้กันได้ และจะเห็นได้จากการที่ผู้ร้องไม่เคยเข้าไปเกี่ยวข้องหลังจากมอบให้แล้ว และการให้รถยนต์ของกลางเพียงแต่การส่งมอบการให้ก็สมบูรณ์ตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 523 แล้ว หลักฐานทะเบียนรถยนต์ไม่ใช่กรณีที่จะต้องจดทะเบียนการโอนตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 525 ฟังไม่ได้ว่ารถยนต์ของกลางเป็นกรรมสิทธิ์ของผู้ร้องจึงไม่อาจจะขอคืนรถยนต์ของกลางได้ตามกฎหมาย ไม่จำต้องวินิจฉัยในประเด็นอื่น ฎีกาของผู้ร้องฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
