คำฟ้องและคำให้การ
คดีนี้โจทก์ฟ้องขับไล่จำเลย
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นพิพากษาให้จำเลยรื้อถอนบ้านเลขที่ 22 และบ้านเลขที่ 22/2 ซอยกุศลทอง แขวงทุ่งวัดดอนเขตยานนาวา กรุงเทพมหานคร พร้อมกับขนย้ายทรัพย์สินและบริวารออกไปจากที่ดินของโจทก์และให้จำเลยใช้ค่าเสียหายให้โจทก์เดือนละ 790 บาทนับตั้งแต่วันที่ 1 พฤศจิกายน 2530 ไปจนกว่าจำเลยและบริวารจะได้ออกไปจากที่ดินพร้อมทั้งรื้อถอนบ้านและขนย้ายทรัพย์สินออกไปจากที่ดินของโจทก์เสร็จสิ้น กับให้จำเลยใช้ค่าฤชาธรรมเนียมแทนโจทก์โดยกำหนดค่าทนายความให้ 1,500 บาท คำขออื่นนอกนี้ให้ยกจำเลยอุทธรณ์ศาลชั้นต้นสั่งว่า อุทธรณ์ของจำเลย ข้อ ข. เรื่องบอกกล่าวการเลิกสัญญาเช่าเป็นอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงซึ่งต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 224 วรรคสอง
ส่วนอุทธรณ์ข้อ ก. เรื่องอำนาจฟ้องนั้นแม้เป็นปัญหาข้อกฎหมายก็ไม่เป็นสาระแก่คดีอันควรได้รับการวินิจฉัยตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 225 จึงไม่รับอุทธรณ์ของจำเลย สำหรับอุทธรณ์คำสั่งศาลที่สั่งงดสืบพยานจำเลยนั้นเป็นอุทธรณ์คำสั่งในระหว่างพิจารณา เมื่อโจทก์(ที่ถูกจำเลย) มิได้โต้แย้งไว้ จึงต้องห้ามมิให้อุทธรณ์ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่ง มาตรา 226 จึงไม่รับอุทธรณ์คำสั่งของจำเลยเช่นกันจำเลยอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ศาลอุทธรณ์มีคำสั่งว่า จำเลยมิได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล ตามประมวลกฎหมายวิธีพิจารณาความแพ่งมาตรา 234 จึงไม่มีสิทธิอุทธรณ์คำสั่ง ไม่รับอุทธรณ์ ให้ยกคำร้องค่าคำร้องเป็นพับจำเลยฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
"คดีฟังได้ว่าจำเลยได้ยื่นอุทธรณ์โดยนำเงินค่าฤชาธรรมเนียมทั้งปวงมาวางศาล แต่มิได้นำเงินมาชำระตามคำพิพากษาหรือหาประกันให้ไว้ต่อศาล ศาลชั้นต้นสั่งไม่รับอุทธรณ์ของจำเลยจำเลยจึงได้ยื่นคำร้องอุทธรณ์คำสั่งศาลชั้นต้นที่ไม่รับอุทธรณ์ฉบับลงวันที่ 11 สิงหาคม 2532 โดยจำเลยมิได้อ้างในคำร้องดังกล่าวว่าจำเลยได้วางเงินค่าเช่าไว้ ณ สำนักงานวางทรัพย์กลาง กรมบังคับคดีแล้วเพิ่งจะมากล่าวอ้างในฎีกาของจำเลยนี้เอง เห็นว่า เป็นความบกพร่องของจำเลยคำสั่งศาลอุทธรณ์ชอบแล้ว"
Result
พิพากษายืน.
