คำฟ้องและคำให้การ
ในคดีนี้ข้อเท็จจริงฟังได้ว่า ล.ผู้ตายได้ลอบเข้ามาอยู่กินหลับนอนกับภรรยาจำเลย ๆ จึงฟ้องชายชู้ขึ้น ศาลยกฟ้องโดยฟังว่าจำเลยสมยอมให้ภรรยาหากินโดยทางลับ วันหนึ่ง ล.กับภรรยาจำเลยเดิรกลับจากกินเลี้ยงเวลา ๘ ล.ท. จำเลยก็แทง ล.ตายแลทำร้ายภรรยาของตนบาดเจ็บไม่สาหัส ศาลพระราชอาญาตัดสินว่า จำเลยมีความผิด ๒ กะทงคือฆ่า ล.ตายตามมาตรา ๒๕๐ ข้อ ๓ และทำร้ายร่างกายภรรยาของตนตามมาตรา ๒๕๔ วางโทษประหารชีวิตร์แต่ลดตามมาตรา ๕๙ โดยเห็นว่า ล.แย่งภรรยาจำเลยไปปกครองเปนการก่อกรณีย์ให้จำเลยกระทำผิด ไม่ทันที่จะยับยั้งโทษะไว้ได้ ให้จำคุก ๒๐ ปี
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลอุทธรณ์เห็นว่าการที่ ล.พาภรรยาจำเลยไปสมสู่เปนการข่มเหงแลยั่วโทษะ จึงให้ลดโทษตามมาตรา ๕๕ กึ่งหนึ่งแลลดตามมาตรา ๕๙ อีกกึ่งหนึ่งคงจำคุกจำเลยไว้ ๖ ปี โจทย์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามศาลอาญา ฎีกาตัดสินว่า จำเลยแทง ล.ในเมื่อเวลา ล.เดิรกลับกับภรรยาจำเลยมาด้วยกันดี ๆ จำเลยทำด้วยความอาฆาฎมาดหมายตามที่ตระเตียมไว้ไม่ใช่เปนการถูกยั่วโทษะ ที่ศาลอุทธรณ์ลดโทษในฐานนี้ยังไม่ถูก แต่คดีนี้โจทย์ฎีกาขอให้ลงโทษจำเลยตามศาลเดิม จึงไม่ต้องวินิจฉัยถึงเหตุอื่นจึง
Result
พิพากษายืนตามศาลเดิม
