คำฟ้องและคำให้การ
จำเลยกล่าวต่อหน้าบุคคลหลายคนว่า "อ้ายครูกำจร ครูชาติหมา สอนให้เด็กชกต่อยกัน"
โจทก์ฟ้องว่า คำกล่าวนั้นอาจทำให้นายกำจรเสียชื่อเสียงและให้ค้นทั้งหลายดูหมิ่นเกลียดชังได้ ขอให้ลงโทษตาม มาตรา ๒๘๒
จำเลยให้การรับสารภาพ
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลชั้นต้นเห็นว่า คำที่กล่าวมานั้นไม่เป็นหมิ่นประมาทตามมาตรา ๒๘๒ ให้ยกฟ้อง
ศาลอุทธรณ์พิพากษายืน. ศาลฎีกา,
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาวินิจฉัยว่า อันถ้อยคำที่บุคคลกล่าวตามภาษาไทยธรรมดานั้น จะมีความหมายอย่างไรคนธรรมดาจะเข้าใจได้ ศาลย่อมรู้ได้เอง คู่ความไม่ต้องนำสืบ เว้นแต่โจทก์จะกล่าวหาว่า ถ้อยคำนั้นมีความหมายเป็นพิเศษ คดีตามฟ้องของโจทก์เป็นเรื่องกล่าวถ้อยคำตามธรรมดาสามัญ เมื่อพิเคราะห์คำที่จำเลยกล่าวแล้วเห็นว่า ถ้อยคำที่กล่าวนอกจากเป็นคำหยาบแล้ว มีความหมายเพียงว่า ครูสอนให้เด็กชกกัน ซึ่งคนทั่วไปย่อมไม่เห็นเป็นการใส่ร้ายอย่างใด จึงไม่เป็นผิดตาม มาตรา ๒๘๒
Result
จึงพิพากษายืนตามคำพิพากษาศาลล่าง
