คำฟ้องและคำให้การ
ได้ความว่าเมื่อจำเลยยังไม่ได้เข้ารับราชการทหาร จำเลยได้แบ่งสร้อยคอทองคำราคา ๖๗ บาทของ ห.ไป แลพยายามแย่งตุ้มหูแต่ไม่ได้ เปนเหตุให้ ห.มีบาดเจ็บที่หลังหูปรากฎตามรายงานบันทึกบาดแผลว่าหนังขาดดังนี้ ศาลเดิมตัดสินว่า จำเลยมีผิดตาม ม.๓๐๐ ตอน ๑ ให้จำคุก ๕ ปี ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่า บาดแผลของ ห.ไม่เรียกว่าถึงบาดเจ็บ จึงให้ลงโทษจำเลยตาม ม.๒๙๘ จำคุก ๒ ปี
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกาเปนปัญหาข้อกฎหมายว่า ควรลงโทษจำเลยตามศาลเดิม
ศาลฎีกาเห็นว่า ลักษณะบาดแผลของ ห.เข้าเกณฑ์ประทุษร้ายต่อร่างกายถึงบาดเจ็บ จึงตัดสินแก้ศาลอุทธรณ์ให้ลงโทษจำเลยตามศาลเดิม
