คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า นางกลินยกที่ดินพิพาทตาม ส.ค.1 เลขที่ 395หมู่ที่ 1 ตำบลม่วงงาม อำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา ให้โจทก์แต่ไม่สามารถโอนให้โจทก์ได้เพราะขณะนั้นโจทก์อายุเพียง 14 ปียังไม่บรรลุนิติภาวะ นางกลินจึงทำหนังสือมอบอำนาจให้นางหนูมารดาโจทก์ครอบครองดูแลเก็บผลประโยชน์ในที่ดินดังกล่าวแทนโจทก์และให้มอบให้โจทก์เมื่อโจทก์บรรลุนิติภาวะแล้ว การที่จำเลยโต้แย้งสิทธิว่าที่ดินพิพาทเป็นของจำเลย ทำให้นางหนูไม่สามารถโอนที่ดินพิพาทให้โจทก์ ซึ่งโจทก์บรรลุนิติภาวะแล้ว ขอให้พิพากษาว่าที่ดินพิพาทเป็นของโจทก์จำเลยให้การว่า ที่ดินพิพาทเป็นของจำเลยซึ่งได้มาโดยพินัยกรรมของนางกลินยังมีผลบังคับได้ตามกฎหมายศาลชั้นต้นพิพากษายกฟ้องโจทก์โจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์ภาค 3 พิพากษายืนโจทก์ฎีกาศาลฎีกาวินิจฉัยว่า
การที่นางกลินยกที่ดินให้โจทก์โดยให้นางหนูมารดาโจทก์ครอบครองแทนและโดยมิได้จดทะเบียนโอนต่อเจ้าพนักงานนั้น เป็นการสมบูรณ์หรือไม่และเป็นเหตุให้เพิกถอนข้อกำหนดพินัยกรรมเกี่ยวกับที่ดินพิพาทหรือไม่ เห็นว่า ที่ดินพิพาทเป็นที่ดิน ส.ค.1 เมื่อยังไม่ได้รับคำรับรองจากนายอำเภอว่าได้ทำประโยชน์แล้วจึงไม่สามารถจดทะเบียนโอนให้แก่กันได้ตามประมวลกฎหมายที่ดิน ดังนั้นการโอนไปซึ่งการครอบครองนั้นย่อมทำได้โดยส่งมอบทรัพย์สินที่ครอบครอง เมื่อนางกลินส่งมอบการครอบครองให้แก่นางหนูมารดาโจทก์ครอบครองที่ดินพิพาทไว้แทนโจทก์ตั้งแต่วันที่ 15 เมษายน 2519 ตามที่โจทก์กล่าวอ้างในฟ้อง โดยจำเลยมิได้ให้การปฏิเสธในความข้อนี้ คงต่อสู้เพียงว่า
การยกให้ไม่ได้จดทะเบียนจึงไม่สมบูรณ์เท่านั้นการยกที่ดินพิพาทให้แก่โจทก์ดังกล่าวจึงสมบูรณ์ ถือได้ว่า นางกลินผู้ทำพินัยกรรมได้โอนไปโดยสมบูรณ์ซึ่งทรัพย์สินอันเป็นวัตถุแห่งข้อกำหนดพินัยกรรมด้วยความตั้งใจข้อกำหนดพินัยกรรมเกี่ยวกับที่ดินพิพาทที่นางกลินทำไว้ตั้งแต่พ.ศ. 2508 นั้นเป็นอันเพิกถอนไปตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์มาตรา 1696พิพากษากลับว่า ที่ดินพิพาทตาม ส.ค.1 เลขที่ 395 ตำบลม่วงงามอำเภอเมืองสงขลา จังหวัดสงขลา เป็นของโจทก์ ให้ขับไล่จำเลยออกจากที่ดินพิพาท
