คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า จำเลยสมคบกันบุกรุกเข้าไถและปักดำต้นข้าวในนาของโจทก์เมื่อระหว่างวันที่ ๑๙-๓๑ พ.ค. ๒๕๐๑ ขอให้ลงโทษจำเลยตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา ๓๖๒
คำพิพากษาศาลล่าง
ศาลแขวงไต่สวนมูลฟ้องแล้วพิพากษาว่า คดีโจทก์ไม่มีมูล ให้ยกฟ้อง
โจทก์อุทธรณ์ ศาลแขวงเห็นว่าคดีนี้เป็นคดีที่อยู่ในอำนาจศาลแขวงอุทธรณ์ของโจทก์เป็นอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริง ต้องห้ามตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวง และวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ มาตรา ๒๒ แม้ว่าในชั้นนี้ จะเป็นเพียงกระบวนพิจารณาในชั้นไต่สวนมูลฟ้องก็ดี ก็ต้องห้ามดุจกัน จึงมีคำสั่งไม่รับอุทธรณ์ของโจทก์
โจทก์อุทธรณ์คำสั่ง ศาลอุทธรณ์สั่งว่า ที่ศาลชั้นต้นไม่รับอุทธรณ์โจทก์ชอบแล้ว ให้ยกคำร้องของโจทก์
ศาลฎีกาวินิจฉัย
โจทก์ฎีกา
ศาลฎีกาเห็นว่า คดีนี้เป็นคดีอยู่ในอำนาจศาลแขวงที่จะทำการพิจารณาพิพากษาได้ ตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวง และวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ ม. ๒๒ ห้ามอุทธรณ์คำพิพากษาศาลแขวง ในปัญหาข้อเท็จจริงเว้นแต่จะเข้าข้อยกเว้นตั้งแต่อนุมาตรา (๑) ถึง (๔) คดีโจทก์ไม่เข้าข้อยกเว้นดังกล่าว โจทก์จึงอุทธรณ์ในปัญหาข้อเท็จจริงไม่ได้
ที่โจทก์ฎีกาว่า ชั้นไต่สวนมูลฟ้อง โจทก์ย่อมอุทธรณ์ฎีกาได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๗๐ นั้น
ศาลฎีกาเห็นว่า ป.วิ.อ. มาตรา ๑๗๐ เป็นบทบัญญัติถึงการไต่สวนมูลฟ้องซึ่งมิใช่ เป็นคดีที่ต้องบังคับตาม พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวงและวิธีพิจารณาความอาญาในศาลแขวง พ.ศ. ๒๔๙๙ ม.๒๒ หากจะเข้าใจดังที่โจทก์ฎีกา กรณีจะเป็นว่า คดีซึ่งอยู่ในอำนาจศาลแขวง ๆ สั่งว่าคดีมีมูลและพิพากษาแล้ว โจทก์อุทธรณ์ข้อเท็จจริงไม่ได้ตาม มาตรา ๒๒ พ.ร.บ. จัดตั้งศาลแขวง ฯ แต่คดีซึ่งศาลแขวงสั่งว่า คดีไม่มีมูลโจทก์กลับอุทธรณ์ในข้อเท็จจริงได้ตาม ป.วิ.อ. มาตรา ๑๗๐ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าไม่มีเหตุผลอย่างใดที่จะเข้าใจดังโจทก์ฎีกา ศาลฎีกาพิพากษายืน
