คำฟ้องและคำให้การ
โจทก์ฟ้องว่า เมื่อระหว่างวันที่ 14 ถึง 24 มกราคม 2502 จำเลยกล่าวข้อความเท็จหลอกลวงโจทก์ว่า จำเลยเป็นผู้ใกล้ชิดกับพนักงานอัยการ และผู้พิพากษาเรียกร้องเอาเงินโจทก์ 6,000 บาท เพื่อจะนำไปให้พนักงานอัยการและผู้พิพากษาเพื่อให้ช่วยเหลือนายฮ้อหรือชลอ จันทร์เพ็ง บุตรซึ่งต้องหาว่าฆ่าคนโดยเจตนาตามสำนวนคดีอาญาหมายเลขแดงที่ 39/2502 ของศาลมณฑลทหารบกที่ 4 พิษณุโลก ให้หลุดพ้นคดีโจทก์หลงเชื่อว่าเป็นความจริง จึงให้เงินแก่จำเลยไป 6,000 บาท ขอให้ลงโทษตามประมวลกฎหมายอาญา มาตรา 341ศาลแขวงพิษณุโลกเห็นว่า การที่โจทก์ให้เงินจำเลยไปนั้นเป็นการฝ่าฝืนกฎหมาย มีกฎหมายบัญญัติห้ามมิให้ผู้หนึ่งผู้ใดกระทำโดยชัดแจ้ง การกระทำของโจทก์มีวัตถุประสงค์ต้องห้ามตามกฎหมาย
ตกเป็นโมฆะกรรมตามประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์ มาตรา 113 โจทก์ไม่มีสิทธินำคดีมาฟ้อง พิพากษายกฟ้องโจทก์อุทธรณ์ศาลอุทธรณ์เห็นว่า ฟ้องโจทก์แสดงชัดว่าโจทก์หลงเชื่อมอบเงินให้แก่จำเลยไปให้แก่อัยการและผู้พิพากษาเพื่อให้บุตรของโจทก์หลุดพ้นคดีอาญา เป็นความตกลงที่มีวัตถุประสงค์จะกระทำผิดกฎหมายมิได้เป็นไปด้วยความสุจริต โจทก์จึงมิใช่ผู้เสียหาย ไม่มีอำนาจฟ้องพิพากษายืนโจทก์ฎีกาว่า โจทก์ถูกจำเลยหลอกลวงจนเป็นเหตุให้โจทก์ได้รับความเสียหายโจทก์จึงเป็นผู้เสียหาย ขอให้รับฟ้องของโจทก์พิจารณาพิพากษาต่อไปศาลฎีกาตรวจสำนวนและปรึกษาโดยที่ประชุมใหญ่แล้วเห็นว่าตามฟ้องของโจทก์แสดงอยู่แล้วว่าโจทก์ได้มอบเงินให้แก่จำเลยเพื่อนำไปให้พนักงานอัยการและผู้พิพากษาให้ช่วยบุตรของโจทก์หลุดพ้นจากคดีอาญาฐานฆ่าคนโดยเจตนา
การกระทำของโจทก์จึงเป็นการร่วมกับจำเลยในการนำสินบนไปให้เจ้าพนักงาน อันอาจจะถือได้แล้วว่าโจทก์เป็นผู้ใช้ให้จำเลยกระทำความผิดตามนัยแห่ง มาตรา 84ประมวลกฎหมายอาญา โจทก์จึงมิใช่ผู้เสียหายที่จะนำคดีมาฟ้องร้องได้ ฎีกาโจทก์ฟังไม่ขึ้นพิพากษายืน
