คำฟ้องและคำให้การ
ข้อเท็จจริงได้ความว่าก่อนปล้นทรัพย์หวดปล้นมาพักทีบ้าน ว. จำเลยก่อน ว. ไปถามเจ้าทรัพย์ว่าสามีอยู่ที่ไหน เมื่อปล้นแล้วพวกปล้นมารับประทานอาหารที่บ้าน ว. จำเลยพวกเจ้าพนักงานมาบ้าน ว. แลใช้ให้ ว. ไปเรียกพวกผู้ร้ายที่กำลังอาบน้ำ ผู้ร้ายวิ่งหนี ศาลอุทธรณ์ตัดสินว่าจำเลยเปนผู้สมรู้แลแกล้งเหตุ+ให้ผู้ร้ายหนีมีผิดตามมาตรา ๑๕๔
ศาลฎีกาวินิจฉัย
ศาลฎีกาเห็นว่าข้อเท็จจริงได้ความดังกล่าวแล้วนั้นยังไม่พอจะฟังว่า ว.จำเลยอุปการะในการปล้นหรือ+ทุบายให้ผู้ร้ายหนี จึงตัดสินยกฟ้องปล่อย ว. ไป ส่วน จำเลยอื่น
Result
พิพากษายืนตาม
